Back U bevindt zich hier: Home Actueel Pedagoge Ellen Abendanon: ‘Kinderen zijn bij geboorte niet ongehoorzaam’ - Parbode Sneak Peek
dinsdag, 09 januari 2018 13:42

Pedagoge Ellen Abendanon: ‘Kinderen zijn bij geboorte niet ongehoorzaam’ - Parbode Sneak Peek

Geschreven door Jamila Abendanon
Beoordeel dit item
(1 Stem)

In een niet eens zo ver verleden was het voor Surinaamse ouders de gewoonste zaak om hun kinderen een corrigerende tik te geven. Alle landgenoten boven een bepaalde leeftijd hebben - op een enkeling na - stevige fonfon gehad in hun jeugd. Maar de tijden veranderen. Worden onze kinderen nu juist verwend? Parbode sprak met Ellen Abendanon,  pedagoge en hoofd van Hermien’s Kinderdagverblijf, over bewust opvoeden en de nieuwe generatie Surinaamse ouders.

Ellen Abendanon (62) begon in Nederland als kleuterjuf en heeft daar verschillende leerjaren mogen onderwijzen. Na haar opleiding Pedagogiek vertrok zij naar Suriname en ging aan de slag bij Stichting voor het Kind. Inmiddels kan ze bogen op een jarenlange ervaring in de Surinaamse praktijk.
“Opvoeden is de moeilijkste taak in ons leven. Alle beroepen kunnen aangeleerd worden, behalve de taak om je eigen kind op te voeden”, begint Ellen.
“Wij willen dat het kind het beter heeft dan wij het zelf hebben gehad. Wij willen altijd het beste voor ons kind, dat maakt het vaak moeilijk om ‘nee’ tegen je kind te zeggen. Eenieder heeft zijn eigenaardigheden en zo heeft elke opvoeder zijn of haar eigen ervaringen, mogelijkheden en karakter.”
Ellen legt uit dat er verschillende soorten ouders en verschillende stijlen van opvoeden zijn. Hierin is geen beste of eenduidige formule. Zo heb je bijvoorbeeld ouders die hun kind voor alles willen beschermen. Een kind weghouden van alle frustratie en nare ervaringen zal echter niet werken, omdat een kind juist daarvan leert. Een kind moet ook leren omgaan met de mindere kanten van het leven. “Beschermende ouders nemen alle verantwoordelijkheid weg en lossen alle problemen op voor hun kind. Het kind heeft bijvoorbeeld niet goed opgelet in de klas en mist daardoor een aantal belangrijke aantekeningen. De beschermende ouder is in staat alle lessen voor het kind over te schrijven. Er zijn kinderen die hun eigen (school)tas kunnen inpakken, echter worden die door ouders ‘verwend’ met een door de ouder keurig ingepakte (school)tas. De oudertaak is het kind te begeleiden en niet alles voor hem te doen”, stelt Ellen. “Het kind zal zich dan ook minder verantwoordelijk voelen voor de door de ouder ingepakte tas. Als een kind eens zijn spullen verliest op school en de ouder daarover boos wordt, dan kan dit vaak onterecht zijn. Want als het kind zijn tas niet zelf heeft ingepakt, hoe moet hij dan weten welke spullen erin zaten?”
De pedagoge voegt eraan toe dat niet verstandig is om te praten over het kind waar het kind bij is. Dit kan respectloos overkomen en het kind voelt zich dan verlegen en beledigd. “Als je het toch wil bespreken, betrek het kind dan bij het gesprek.”

Zelf keuzes laten maken

Ellen merkt op dat ouders vaak kiezen en denken voor kinderen, maar vervolgens verwachten dat hun kinderen op oudere leeftijd verantwoordelijkheden kunnen dragen en keuzes kunnen maken zonder dat zij dit hebben geleerd. “Begeleiden is niet kiezen en doen voor het kind, maar samen tot de juiste keuze komen. Laat het kind zelf nadenken en stuur ze daarbij. Helaas willen wij onze kinderen graag dingen opleggen. Kinderen moeten leren bewustere keuzes te maken en dat moeten wij als ouders en/of opvoeders leren”, adviseert ze.
De pedagoge benadrukt dat als een kind niet leert om de juiste keuzes te maken, het dit later als volwassene ook niet zal kunnen. Niet kunnen plannen, geen verantwoordelijkheid nemen, verantwoordelijkheden snel van zich afschuiven, geen gevolgen overzien, en/of verkeerde vrienden maken, kunnen enkele voorbeelden zijn van gevolgen voor volwassenen die geen keuzes hebben leren maken.
“Opvoeden begint vanaf de geboorte. Vaak vinden ouders dat hun baby niet mag huilen, maar de baby communiceert door te huilen. Door de verschillende huilgeluiden van het kind te kennen, kan een ouder het verschil in behoeften onderscheiden. Door bij elk huilgeluidje het kind op te tillen of te troosten, ontneem je de communicatiemogelijkheden.”
Ellen maakt duidelijk dat we als ouders vaak onbewuste boodschappen geven aan onze baby’s en kinderen. Als wij het kind leren dat je door te sussen in slaap valt, wordt dit een gewoonte en zal het kind niet accepteren en zich ongelukkig voelen als de opvoeder dit een keer niet doet. Kinderen in bed laten slapen met de ouders geeft de boodschap dat het onveilig is om alleen te slapen. Als het kind dan wat ouder is en het alleen moet slapen dan kan het angstig worden omdat het dat niet gewend is. “Een rollend en gillend kind in de supermarkt laat de opvoeder merken dat hij of zij niet duidelijk genoeg is. Een ‘nee’ kan misschien een ‘ja’ worden als het kind hard genoeg huilt”, aldus de pedagoge.

Het hele artikel is te lezen in het januarinummer van Parbode.