Back U bevindt zich hier: Home Column en Essay FayaLobi

FayaLobi

vrijdag, 27 januari 2017 14:13

FayaLobi: Nieuwjaarsdoelen versus realiteit

Geschreven door
Een heel jaar lang hebben we op december gewacht. Sommigen hadden, ondanks de precaire situatie, hun kerst en oudejaarsplannen al in november en anderen zelfs in oktober. De kerstliederen, de versiersels, de kerstbomen, de diners en de vele kortingen op goederen in de winkels,  lieten het gevoel van de meest wonderbaarlijke tijd van het jaar niet onopgemerkt voorbijgaan. Naar dit moment toeleven is wat we doen in Suriname. De decemberhype biedt menigeen de mogelijkheid alle beslommeringen van alledag, persoonlijke frustraties of 'Is Bouta schuld' los te laten. Gedurende het aflopen feestmaand waren we positief en hadden we een hoop plannen voor 2017. We zijn ervan overtuigd: dit jaar eten we gezonder, sporten we meer of gaan we studeren. Jip! Een hele bucketlist. Eindelijk tijd voor de pagara's, wat die ook gekost mogen hebben.   3…2…1…Happy new year!!! Tijd voor de goedbedoelde wensen. Je mobiel draait overuren: Whatsapp staat roodgloeiend,evenzo de vele Facebookgetuigenissen, insta selfies. De realiteit die met de maand januari meekomt, is evenals feestmaand december, reeds maanden van tevoren bekend. Maar! Het is vooral verstandig dit te negeren, anders…Comments ()
dinsdag, 06 december 2016 17:40

FayaLobi: Je ne suis pas knoflooksaus

Geschreven door
‘Wauw, een moskee en synagoge náást elkaar, zonder problemen?’, zegt een vriendin van mij die net voor het eerst in Suriname vertoeft. Aangezien moslims en joden elkaar niet in de haren vliegen, gaat men er vanuit dat mensen hier in vrede naast elkaar kunnen leven. Ik heb al vaak trotse gezichten gezien die me vertelden dat verschillende bevolkingsgroepen hand in hand gaan in dit land, en dat Surinamers ontzettend beleefd zijn. Maar ik heb het afgelopen jaar weinig van die broederliefde en bescheidenheid gemerkt. Nog nooit heb ik zoveel agressie in de bodemloze put van Facebook zien verdwijnen. Naast de vele selfies en emoji’s, is er plaats gemaakt voor gescheld en getier. DNA-lid Jennifer Vreedzaam, die verklaarde dat we allen schuldig zijn aan de crisis, werd onder een nieuwsbericht massaal uitgemaakt voor kankerpatiënt. Bij posts over rovers reageren mensen met ‘kogel door hun kop’. Laatst ging het knoflooksausfilmpje viral. Een zekere Bombelman die per se knoflooksaus wilde bij zijn shoarma, maar wat niet mogelijk was. Hij begon te blèren als een bezetene, en maakte een werknemer uit voor varken. Tot…Comments ()
vrijdag, 18 november 2016 16:20

FayaLobi: Land van excuses

Geschreven door
Niet zo lang geleden woonde ergens aan de rand van de Atlantische Oceaan, in een royaal met groen bedekt land, een apart volk. Het was een hardwerkend volk dat uren, dagen, maanden of zelfs jaren eenieder die op de vaart ging, vanaf de kade vrijblijvend van kritiek voorzag. Dit prachtige land boordevol mogelijkheden heette Excuus, en de inwoners Excusisten. Het land was rijkelijk gezegend: natuurlijke grondstoffen, prachtige natuur, voldoende water, zon en wind, talentvolle burgers. In Excuus kon je al je dromen waarmaken. Ware het niet dat de hardwerkende Excusisten bijkans de helft van hun tijd doorbrachten met het geven van adviezen over ervaringen die ze nooit hadden opgedaan. Minimaal tien keer op een dag zaten ze voor ten minste drie uren te vergaderen, en discussieerden ze over de vele mogelijkheden in Excuus. Althans, als iedereen op tijd aanwezig was. In Excuus had iedereen wel een reden waarom iets niet kon. Baby ziek, hond ziek, buurvouw ziek, betovergrootmoeder ook ziek… En daarvoor was onderling zeer veel begrip. Wanneer een niet-Excusist het dan op zich nam om een mogelijkheid aan te…Comments ()
dinsdag, 11 oktober 2016 10:23

FayaLobi: Productief!

Geschreven door
Het is een lange warme dag, de wachtzaal zit vol mensen en er lijkt geen beweging in te komen.  'Productie!', gaat het door mijn hoofd, maar ook de klok lijkt zich daarvan niets aan te trekken. Hoe moeten we met al deze onproductieve uren gaan voor productie? Uren die onnodig worden doorgebracht in wachtkamers, in rijen en op dichtgeslibde wegen. Ik ontmoet een ongeduldige heer bij het afsprakenkamertje dat potdicht zit, en waarvan we ons afvragen of er werkelijk iemand binnen zit. Hij kijkt op zijn horloge, wisselt van het ene been naar het andere. Hij moet produceren, zijn werk wacht. Het is al de tweede keer dat hij hier staat, nu al langer dan een uur. Buiten zit een mevrouw onderuitgezakt achter een balie. Ze kan niet veel zeggen over de gesloten deur. Mijn volgende afspraak zal ik niet halen, dus verzet ik die. De man belt ook, en zo te horen loopt er van alles mis aan de andere kant. De deur gaat uiteindelijk open, waarna de eerste drie wachtenden gesommeerd worden om op een stoel te gaan…Comments ()
dinsdag, 04 oktober 2016 15:12

FayaLobi: Keuze in rijkdom

Geschreven door
“Wat zou ik die man graag willen afranselen”, zegt een kennis van mij met samengeknepen ogen, wijzend naar de minister van Financiën die een beetje onderuitgezakt zit op zijn stoel in De Nationale Assemblée. Hij lijkt zijn WhatsAppgesprekken interessanter te vinden dan de toespraak van assembleelid Santokhi.  Na mijn terugkomst in dit land heb ik al snel door dat niet alleen de minister kwaad bloed gezet heeft. Vlak nadat de openbare DNA-vergadering is afgelopen, fiets ik rondjes in de stad en kijk met opgetrokken wenkbrauwen naar de met graffiti gespoten kreten op een golfplaten muur: ‘F*ck Bouta! Werken met IMF is zelfmoord!’ Op de radio hoor ik niets anders dan nieuws over de president, die frustratie zaait met zijn uitspraken over een ‘constitutionele crisis’. Nog geen anderhalf jaar geleden vertrok ik uit Suriname, niet wetend dat het land kort daarna in een zware recessie zou belanden, en dat velen Bouterses bloed wel kunnen drinken. Toentertijd zwaaiden vele Surinamers met NDP-vlaggen en werd de president op handen gedragen. Het was een tijd waarin vele mensen hun supermarktkarretje vollaadden met lekkernijen voor…Comments ()
maandag, 22 augustus 2016 08:52

Die mensen

Geschreven door
Bij het tankstation vroeg hij me 5 SRD, voor een brood. Een beetje vreemd, want hoezo moet ik extra betalen voor tanken? Ik had me vergist. Het rode jasje leek inderdaad op het jasje van de pompbedienden, maar die waren allang vertrokken. Het tankstation was op zelfservice overgegaan. Zelf uitstappen, betalen en vervolgens tanken. Maar de pseudopompbediende had alles al gedaan. ‘Vijf SRD?’ ‘Ja, voor een brood’ zei hij met rood doorlopen ogen. Ik gaf het geld, brood of geen brood; de man had werk verricht. Ik betaalde hem daarvoor, ook al had ik het niet van hem gevraagd. In deze tijden gaan we daar niet over zeuren. Toen ik het later aan iemand vertelde, reageerde die geschrokken: ‘Je moet oppassen voor die mensen’. Er zijn veel ‘die mensen’: ‘Die mensen’ met die borden op straat, ‘die mensen’ die dit over ons heen laten komen en nu zelfs ook ‘die crisis’. Als ‘die mensen’ vervolgens eerlijk zijn, heb je geluk. Basis-sociale handelingen zijn geluk geworden en pech is een feit. Bijna zou je wat extra’s geven aan de vriendelijke persoon…Comments ()
maandag, 18 juli 2016 11:18

Sibibusi

Geschreven door
Sibibusi Een prachtige dichterlijke metafoor voor de heeft me als woord altijd geïntrigeerd. harde regen die bij ons in de tropen valt, de bezem door het bos die alles schoon wast. En om als bezem door ons Amazoneregenwoud te gaan, ik geef het je te doen. flink en stevig moet je zijn om door dat dichte oerwoud heen te zwiepen, een stevige regen waarna het bos zich vast als herboren voelt. Wanneer deze sibibusi echter in de straten van Paramaribo valt, is het een en al ellende. Alles wat vuil is of niet in de straten thuishoort, verzamelt zich in het grote waterpad dat geen uitweg kent. Het frisse en herboren gevoel is ver te zoeken, terwijl we het goed zouden kunnen gebruiken. op school bijvoorbeeld, wanneer het erom gaat onze kinderen als ‘mensen’ te zien in plaats van wezens die wel even geleerd wordt wat het betekent om je aan regels te houden. ook zou ik wel een sibibusi wensen bij verschillende overheidsdiensten, zodat mensen als herboren hun werk kunnen oppakken. Maar vooral de verwensingen en hatelijkheden die verschijnen…Comments ()
maandag, 20 juni 2016 10:05

Vaarwel Krepi

Geschreven door
Aan de Charlesburgweg woont een klein mannetje. Hij heet Mike, beter bekend als Maikie. Vier jaar is hij. Maikie gaat al naar de lage fröbel of, om in moderne termen te spreken, naar groep 1. Hij kan al ‘fuck’ zeggen. Dan hebt u een beeld van zijn laatste vorderingen op het gebied van de taalontwikkeling. Hij zegt het vaak en graag: ‘fuck,fuck, fuck’, met een uitroepteken. Vervolgens kijkt hij verwachtingsvol naar het effect van zijn uitspraak op de volwassenen in zijn welbekende buurt Krepi. Als zijn moeder werkt, komt zijn oma hem regelmatig van school halen voor een aansluitend uitstapje. Samen gaan ze naar de dierentuin, naar Villa Zapakara of naar het Kinderboekenfestival. oma wacht bij het hek van de school. Als Maikie zijn oma ziet, rent hij naar buiten: “oma, oma!” Het leven is voor de kleine man nog zonder zorgen, een en al plezier. Zo niet voor zijn moeder. Haar werk is ze kwijtgeraakt. onder de huidige omstandigheden, die ik u niet uit de doeken hoef te doen, ziet ze het niet meer zitten. Een mondje minder om…Comments ()
dinsdag, 17 mei 2016 10:57

Nog tien

Geschreven door
Meestal kost het schrijven van een Fayalobie niet zo veel moeite. Men schrijve een relatief kort  verhaal over vuur, over liefde, of over de combinatie van vuur en liefde. Teksten in dat kader zijn altijd in voldoende mate te vinden in ons geliefde land. Maar in deze editie is het wel de eerste tekst van de feestelijke Parbode die nu voor u ligt. Het is de jubileumeditie ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van ons Surinaams magazine Parbode. De vraag is nu: wat is een passende tekst bij zo’n gedenkwaardig moment? Moet het trots zijn, feestelijk, of liever plechtig misschien? Tien jaar Parbode. Hoeveel maandbladen kunnen ons dat nazeggen? Er zijn veel vurige verhalen geschreven, verhalen ook waarbij sommige mensen het vuur na aan de schenen is gelegd. Er is met veel liefde geschreven over ons land, over misstanden, over uitwassen, maar ook over de mooie dingen van het leven. In die tien jaar zijn vele collega’s gekomen en vele andere collega’s gegaan. Zij hebben allemaal meegewerkt om de kwaliteit van uw maandblad te verbeteren. Mogen we trots zijn? Ja,…Comments ()
maandag, 21 maart 2016 20:47

Blomzak

Geschreven door
of ik een lang mijn dochter en haar vriendinnetje mij een t-shirt had, tot over de bil, vroegen week voor de schoolsportdag. ‘Want je bil mag niet te zien zijn. Jongens kijken, toch.’ Er ontsnapte mij een wrevelige zucht. ook voor de kerstviering op school waren we al verwoed in de klerenkast aan het zoeken naar een kledingstuk dat borsten, billen en schouders verborg. Maar ze ging, nog net niet met een blomzak aan, waar ik inmiddels zelf wel toe in staat was. Ik besefte dat het bij de school aankaarten van de onzin van de zoveelste kromme regel niet de oplossing zou zijn. Het gaat namelijk veel verder dan alleen de school. Het verbergen van ons lichaam omdat anderen blijkbaar hun handen niet kunnen thuishouden, is een algemeen krom idee in de samenleving. Waarom leren we onze kinderen zichzelf te verbergen, in plaats van hen ervan bewust te maken dat hun lichaam geen seksueel object is? Er zijn inmiddels zoveel mannen en vrouwen die zichzelf en hun lichaam primair zien als iets wat constant seksueel blootgesteld is. En dus…Comments ()
woensdag, 20 april 2016 08:00

Help hem!

Geschreven door
De afgelopen weken - of eigenlijk altijd al? - deden zich extreme narigheden voor in Suriname, waarbij de frequentie steeds toeneemt. Vrouw wil man niet meer, hij steekt haar auto in brand. Gepensioneerd inspecteur van politie schiet zijn vrouw dood en pleegt daarna zelfmoord. Lijk van een vrouw wordt uit haar graf gelicht om seksuele handelingen mee te plegen. om de een of andere reden weiger ik tegeloven dat dit het werk was van een vrouw. tiener berooft pompbediende en wordt doodgeschoten. Lijk van jong meisje aangetroffen in goot. Mannen! Wat gebeurt er?! Wanneer deze lugubere berichten ons bereiken, hebben we de neiging te oordelen. Vooral op die potverdomde sociale media gaan we los alsof we zelf perfect zijn. Maar goed, dat is een ander verhaal. feit is: schelden en afgeven op mannen is meer regel dan uitzondering geworden. Schurken, vriendjes, kis’ den mooi, lafaards! toch wil ik deze maatschappelijke stoornis omkeren en ook de andere kant van de medaille belichten. onze Surinaamse broeders schreeuwen om hulp. De maatschappelijke eisen over wie, hoe of wat een man moet zijn, zijn…Comments ()