Back U bevindt zich hier: Home Column en Essay Essay

Essay

vrijdag, 16 december 2016 09:08

De smadelijke aftocht van Sandew Hira

Geschreven door
Hij kwam met veel fanfare, maar sloop met de staart tussen de benen, haast onopgemerkt weg van het strijdtoneel. Gerecruteerd door de beruchte Melvin Linscheer, directeur Nationale Veiligheid en ‘in natura’ gefinancierd door president Bouterse, drugsveroordeelde en hoofdverdachte van de Decembermoorden, wierp publicist Sandew Hira zich vorig jaar op als de man die door waarheidsvinding, dialoog en verzoening, troost zou bieden voor het verdriet dat veroorzaakt werd door politiek geweld. Hij, broer van 8 decemberslachtoffer en advocaat John Baboeram, zou de verdeelde Surinaamse gemeenschap weer verenigen. Nee, hij was niet partijdig, maar een wetenschapper die objectief de feiten zou onderzoeken. Hij zou het publiek regelmatig informeren over het proces van waarheidsvinding, via zijn wekelijkse column in Starnieuws. Nu is een column niet echt een column meer als andere belangen en perspectieven dan die van de persoonlijke mening van de columnist, inhoud en vorm bepalen. Als spreekbuis van het proces van waarheidsvinding, een proces dat door de regering Bouterse werd gefinancierd en gefaciliteerd, was het wekelijkse Starnieuws stukje dan ook niet meer dan propaganda vermomd als column. Hira nam echter lang…
dinsdag, 22 november 2016 09:36

God bless you!

Geschreven door
Dit is zonder twijfel de meest verrassende column die ik voor deze rubriek zal schrijven. Het is tevens de laatste. Groeten Uit Ghana is namelijk niet door de bezuinigingsronde van Parbode gekomen. Helaas, de relatie met u als lezer is betrekkelijk kort geweest, maar gelukkig ook heel vruchtbaar. Het vullen van deze ruimte heb ik altijd met veel plezier gedaan en ik hoop dat het voor u ook een mooie leeservaring is geweest. Voordat ik afscheid neem, wil ik nog iets kwijt over een belangrijke verandering in mijn leven die recent plaatsvond. Het herstel van mijn geloof, om precies te zijn. Ik heb eerder op deze plek iets gezegd over de kerk in Ghana. Dat was een verhaal over het luide nachtpreken dat mijn slaap verstoorde en de drang van mensen om mij te bekeren. Daar is weinig aan veranderd, maar ik sta er nu wel anders in. Ik ben het christelijk geloof in deze omgeving beter gaan begrijpen en heb mij zelfs aangesloten bij een gebedsgroep. Ik ben uit de schaduw gekropen en durf nu ook uit te komen…
vrijdag, 18 november 2016 16:28

Essay: Kwaliteit, of het gebrek daarvan

Geschreven door
Wat verstaan we onder kwaliteit? Er zijn verschillende definities van het begrip, te veel om ze nu allemaal op te noemen. Als we het in gewone mensentaal verwoorden, gaat het er bijvoorbeeld om dat we tevreden zijn met de prijs die we voor een product hebben betaald. Het gaat er ook om dat we in tweede instantie tevreden zijn over de prestaties van het product. Maar we kijken niet alleen naar het product. We kijken ook naar de bijpassende dienstverlening. Zijn we volledig en duidelijk geïnformeerd? Zijn we tevreden over de manier waarop en de snelheid waarmee we zijn geholpen, ook toen het product een kleiner of groter gebrek vertoonde? Bijvoorbeeld, u hebt een apparaat gekocht. “Prima apparaat mevrouw”, zegt de verkoper. “Nooit klachten over gekregen.” U boft ook nog, want het is én de laatste én u krijgt tien procent korting. Daarom besluit u over te gaan tot de aankoop. Het apparaat kan worden thuisbezorgd, tegen een vergoeding uiteraard. U loopt de winkel uit en ziet net niet meer dat de winkelier in zijn handen wrijft. Hij is zijn…
donderdag, 17 november 2016 15:08

Essay: Mobiele generatie, levende zombies

Geschreven door
Ik erger me mateloos aan de ‘mobielgeneratie’. Het ligt vast aan mij, maar ik kan er gewoon niet aan wennen. Overal om me heen zie je voornamelijk jongeren die, ongeacht ze in een menigte zijn, met gebogen hoofd naar het scherm van hun mobiel staren. Mijn idee van vriendschap is fysiek, vrolijk en luid contact met de mensen om je heen. Tegenwoordig lijkt het echter te gaan om de mensen die je bereikt via je mobiel, waarbij de hunkerende zucht naar een like de boventoon voert. Je meent het nu pas echt met een ander als je op Facebook de liefde verklaart of een prettige jaardag toewenst. ‘Ik spreek je op Facebook…’ Gewoon te gek voor woorden. Het mobieltje dat vrijheid geeft, het recht van je-mag-alles-zeggen vergroot, volgelingen creëert en bekendheid genereert. Anders dan de babyboomers en Y-generatie, lijkt deze generatie hongerig voor waardering als nooit tevoren. In dit digitale tijdperk blijkt sociaal contact alleen te bestaan uit emoji’s. Het Algemeen Beschaafd Nederlands gaat niet verder dan afkortingen als #YOLO, #LOL, #OMG. W8 even, als je iemand vraagt de vorige…
donderdag, 20 oktober 2016 09:43

Overbruggen van wereldbeelden

Geschreven door
Het is twee uur in de middag. Kampu aan de de felle middagzon. Het kamp hoort tapanahoni schittert in tutu bij het dorp Apetina, dat een halfuur varen verder ligt, stroomopwaarts, de Pun sula over. Sommigen noemen de serene schoonheid de ‘adem’ van het bos. Inderdaad is het beeld zo puur, dat het bijna onmogelijk lijkt aan iets anders te denken dan het beschermen en behouden van deze waardevolle bossen. Want zo hebben de voorouders het toch ook gedaan? Nieuwe wereldbeelden hebben zich echter niet veel aangetrokken van oeroude waardesystemen. Het zuiden van het land houdt zich staande en de voorvechters van natuurbehoud en bescherming zien zich gesteld voor een oneerlijke concurrentie als het gaat om verdienen met de waarde van het bos. Want wat is nog die waarde van het bos wanneer je moet overleven in deze tijd? Een belangrijke vraag waar ook ngo’s die voor natuurbehoud gaan een antwoord op proberen te vinden. De waarde van de bossen wordt op grote internationale podia breed uitgemeten. Onderzoek onderschrijft hoe bijzonder onze biodiversiteit is en hoe belangrijk het is om…
donderdag, 20 oktober 2016 09:41

De bus

Geschreven door
Net als met veel andere dingen in het leven, heb ik een haatliefdeverhouding met de Ghanese bus. Het is een van de meest gebruikte vervoersmiddelen in de stad. Hier noemen ze het de trotro, een verwijzing naar de oude prijs van een busrit in de vorige eeuw. Ze zijn te vergelijken met de wilde bussen in Paramaribo. Het openbaar vervoer in Accra wordt op enkele plekken ook verzorgd door de overheid of door jonge jongens op een motorfiets. Hoewel die laatste behoorlijk gevaarlijk zijn. De commerciële minibus vind je daarentegen overal. Ze domineren niet alleen in aantal op de weg, maar ook in hun rijgedrag. Hun voertuigen komen van ver. Het zijn meestal afgedankte bestelbusjes uit Duitsland, Nederland en China, waar de namen van de vorige eigenaar nog op staan. Volgepakt met banken, klapstoeltjes, tierelantijntjes op de voorruit en vaak een religieuze uitspraak op de achterruit. Het eerste wat ik in Ghana moest leren begrijpen, was het transportnetwerk. Hoe kom ik van A naar B en welke gebruiken en gebaren moet ik daarvoor kennen? Zo is het net als in…
dinsdag, 20 september 2016 14:16

Gekleurd zijn in Johannesburg

Geschreven door
Deze maand heb ik niet zo veel te vertellen over Accra, maar des te meer over Johannesburg. Een andere stad op het moedercontinent, met 4,4 miljoen inwoners. het is de grootste stad van Zuid-Afrika, met daarbij horend ook enkele voorsteden. ‘Joburg’ is net als Paramaribo een multiraciale hub met nakomelingen uit vele windrichtingen, zoals uit namibië, Zimbabwe, India, het verenigd Koninkrijk en niet te vergeten nederland. Samen met de nazaten van de inheemse volkeren vormen zij de regenboognatie. Ik word dan ook vanwege mijn lichtbruine huidkleur vooral gezien als ‘colored’, zo heet daar de categorie mensen die zichtbaar van gemengd bloed zijn; Europees en Afrikaans. nu deel ik met een aantal coloreds ook dezelfde witte voorouders: de hollanders die zich in de 17e eeuw begonnen te vestigen en zichzelf Afrikaners noemden. hun taal klinkt als oudnederlands. Later werden ze internationaal vooral bekend vanwege hun politieke partij, die het Apartheidssysteem in het leven riep. het regiem dat verantwoordelijk was voor gedwongen volksverhuizingen, razzia’s in de voorsteden en meedogenloze segregatie onder de bevolking. het doet mij daarom veel om op een plek…
dinsdag, 20 september 2016 14:10

President op retour

Geschreven door
President Bouterse kan nog op slechts zeventien procent instemming als president rekenen, een dramatische daling in een jaar. Dat bleek uit een representatieve peiling van het gezaghebbende Surinaamse onderzoeksinstituut nIKoS. De peiling werd gehouden in Paramaribo, het grootste en meest multi-etnische kiesdistrict. uit het onderzoek bleek ook dat oppositiepartij vhP de nDP was voorbijgestreefd als grootste partij. Een andere oppositiepartij, de nPS, bleek flink te zijn ingelopen op haar paarse concurrent. Bijna 75 procent van de respondenten ondersteunde de protestgroep We zijn Moe-dig, die in wekelijkse demonstraties het aftreden van Bouterse eist. Bijna driekwart van de ondervraagden bleek de rechterlijke macht te steunen tegen de aanvallen vanuit de regering. Een overgrote meerderheid veroordeelde de inmenging van Bouterse en zijn regering in het lopende 8 decemberstrafproces. De nIKoS-peiling zorgde voor een schrikreactie in het paarse kamp. nDPfractieleider André Misiekaba sprak van een ‘wake up call’. Maar evenals zijn collega Melvin Bouva, durfde hij de comfortabele ontkenning niet te verruilen voor kritische zelfreflectie. het lag allemaal aan de financieel-economische crisis, die op haar beurt weer het gevolg was van dalende grondstofprijzen. Als…
maandag, 22 augustus 2016 09:42

Sssssssss…

Geschreven door
Als je in Ghana over straat loopt, dan hoor je regelmatig mensen achter je rug ‘Sssssss…’, ‘Ssss…’ roepen. Nu zou je misschien denken dat ze je leuk vinden, maar de kans is groot dat het een heel andere reden heeft. Namelijk dat je iets bij ze koopt. Overal waar je straatventers ziet, kan je een ‘Sssssss…’ verwachten. Op sommige plekken meer dan op andere, bijvoorbeeld op de markt of in populaire winkelstraten. ‘Sssssss…’ is hier een gangbaar geluid om de aandacht van iemand te vragen. Ook als je bijvoorbeeld een taxi staande wilt houden, wanneer iemand je een fles water moet komen brengen, of als je een kennis of vriend ziet. In het begin stoorde ik mij aan het vele ‘Sssssss…’ om mij heen. Ik denk omdat ik het associeerde met het geflirt op straat in Paramaribo, van jongens die veel jonger waren dan ik. Heel gecharmeerd was ik er niet van, en in Ghana was dat niet anders. Inmiddels kijk ik er niet meer van op en heb ik zelf ook de nodige sss-geluiden laten horen. Let wel, niet…
maandag, 22 augustus 2016 09:36

Een roep om ruimte!

Geschreven door
De neiging om soms even weg te lopen van de crisis is groot. Een verlangen naar een gevoel van vrijheid, vrijheid die het mogelijk maakt om zelf te kiezen hoe je het leven inricht. Als we de letterlijke betekenis van ‘vrijheid’ opzoeken, geeft het ons ontelbaar veel lagen van vrijheid. Als geen ander zoeken we ook in onze samenleving naar de verschillende lagen van deze vrijheid. De vreemde gewaarwording van een leven met barrières en vrijheden die ruimte geven, of niet? Theatermaker Alexander Tolin laat de gedachten hierover zweven in een gedicht dat hij op Facebook plaatste, ‘De crisis is niet mijn vriend’: de crisis is niet mijn vriendzwijgniets wil ik wetenverschuil mij hier achter struiken en bomengratis is nog de Noordoostpassaatmet haar koele bries.Jasmijn en Resida bloeien nog goedmet hen luister ik het liefst naar het gezang vanvogelstelevisie en radio overweeg ik voorgoed weg tedoendie drie kosmische namenGadu-ay mmaSimunduen Sigimizijn inwonende vriendenals jij komtis het fantastischmaar laat crisisachter het hekdendaa. Terwijl het gedicht de verlangens uitdrukt van ruimte om weer van het leven te kunnen genieten, laat het tevens…
maandag, 22 augustus 2016 09:25

Barre tijden

Geschreven door
Van de week stond ik te wachten op een T-kruising. Ik wilde naar links afslaan, maar moest volgens de verkeersregels voorrang verlenen aan het verkeer op de doorgaande weg. Op die doorgaande weg kwam een auto aanrijden. Hij had zijn richtingaanwijzer aanstaan, die wees naar links. Ik kon dus eenvoudig besluiten om ook links af te slaan. Toch bleef ik wachten tot ik er zeker van was dat de auto vaart minderde en ik daaruit kon afleiden dat hij ook werkelijk zijn plan om naar links te gaan uitvoerde. Een moment van zelfreflectie. Waarom deed ik dat in hemelsnaam, vroeg ik mij af. Een jaar geleden nog zou ik onmiddellijk hebben aangenomen dat de bestuurder ook werkelijk naar links zou afslaan. Nu niet, niet meer. Maar waarom? Opeens wist ik het weer. Mijn gedrag was te verklaren door ervaringen uit het verleden. Ik zal dit nader toelichten. Daarvoor moeten we terug naar eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Als we terugdenken aan die periode, aan crisis en IMF, dan denken we automatisch aan lege schappen, aan schaarste, aan voedselpakketten. Artikelen…