vrijdag, 30 november 2012

Eerste slippertje

Geschreven door  SABRINA SUGIARTO

Iedere maand vertellen lezers
over de eerste keer dat zij
een scheve schaats reden

eerste_slippertje.jpg
‘Karin’

Annegracia (62)

“Hij voelde zich half, niet oké, niet normaal. Maarvoor mij maakte het niet uit. Hij zal altijd mijneerste liefde blijven en ik zijn oude vertrouwde highschoolsweetheart. We waren al 29 jaar samen en 24 jaargetrouwd. En als je zo lang samen bent, lijkt het alsofniks en niemand tussen jullie kan komen. Totdat eenzekere ‘Karin’ op je deur klopt.Mijn man Humphrey was een denker, hield ervan omde kat uit de boom te kijken. Dat hij niet veel praatte,was ik van hem gewend. Maar dat hij hier zo lang overzweeg, was het einde van alles. Al jaren hadden weeen vaste groep vrienden.

Iedere zondag kwamen wesamen om te kaarten. Orveo was een goede vriendvan ons en zat in een scheiding. Vreselijk... we haddenecht met hem te doen. Maar mijn huwelijk was op datmoment ook niet meer wat het was. Humphrey nameen soort afstand. Hij raakte me niet meer aan en kusteme alleen als hij wegging. Als ik hem vroeg wat er aande hand was, was er nooit iets. Dit soort dingen makenje onzeker, dus ik dacht dat ik misschien initiatief moestnemen. Ik wilde hem op het werk verrassen met ietslekkers, maar hij was er niet. En zijn assistent mochtniet zeggen waar hij wel was. Ja, toen begon ik wel tedenken. Met wie had hij geheime afspraken? Had hijeen ander? Ik had zoiets nog nooit meegemaakt. MaarOrveo wel, zijn vrouw was vreemd gegaan. Dus ikbelde hem op om erover te praten. Hij vertelde me hoehij erachter was gekomen. Als je dan hoort hoe zoietsiemand kapot kan maken, wil je er eigenlijk niet meerover praten. Ik moest het weten, dus heb ik Humphreygeconfronteerd. Ik vroeg hem of hij een ander had.Hij keek me alleen aan, alsof hij nadacht over hoe hijhet me moest zeggen. En weer zei hij dat er niks was.Het was maar een denki van me, maar dat was voormij geen geruststelling. Gelukkig kon ik mijn hart bijOrveo luchten. Hij luisterde en ik was even niet onzekerover mezelf. Soms kookte hij en aten we samen. Ik zagin hem de man die Humphrey ooit was. En zo viel ikonbewust voor hem en liet ik het toe dat hij mij op eenavond zoende. Ik keek lang in zijn ogen en kuste hemterug. Ik vree met Orveo en vergat mijn eigen man.Op een avond kwam ik thuis en Humphrey vroeg meom te gaan zitten. Hij begon met excuses maken enbleef het slechte nieuws maar uitstellen. Ik dacht, als hijhet zegt, dan zeg ik het ook. Misschien kunnen we hetelkaar vergeven en valt alles nog te redden. Maar toenhij vertelde wat er aan de hand was, kon ik wel doodgaan:prostaatkanker! Kanker is nog vaak een taboe.Sommige noemen het ‘K’ of takru siki. Ik noem hetKarin. Karin heeft ons huwelijk kapotgemaakt. Maar hoegraag ik Karin ook de schuld wil geven, ik blijf degenedie ons huwelijk heeft besmet. Mijn spijt was en is nogsteeds enorm groot. Dat de liefde van mijn leven hieralleen doorheen moest gaan, terwijl ik met een ander inbed lag. En ik heb het hem nooit kunnen zeggen. Toenhij overleed, was ik in zijn ogen nog steeds zijn oudevertrouwde highschool sweetheart. En dat zal voor altijdzo blijven.”