donderdag, 01 augustus 2013

Sranan Gowtu

Geschreven door 

Sranan Gowtu

Sranan GowtuHet streven is in den beginne natuurlijk al lovenswaardig: als platenbaas van een bekend Nederlands hiphoplabel de taak op je nemen om de nalatenschap van de Surinaamse muziekgeschiedenis te hoeden en onder de aandacht te brengen van een nieuw publiek. De platenbaas in kwestie is Kees de Koning van Top Notch, het album dat hij halverwege juni met een grote publiciteitscampagne de Nederlandse markt op bracht, heet Sranan Gowtu. Het idee hiertoe ontstond – zo heeft hij in verschillende media uitgelegd – toen De Koning in zijn jonge jaren door de Amsterdamse Pijp dwaalde en uit platenzaken geregeld de opzwepende klanken hoorde van voor hem onbekende bands met spannende namen als Master Blaster, Happy Boys en Iwan Esseboom & The Funmasters. Toen hij vele jaren later op zoek ging naar deze muziek kwam hij tot een schokkende conclusie: bijna niets viel te achterhalen. In de moderne muziekwinkel niet, op rommelmarkten niet en op internet ook niet. Daarom nam hij Edgar Burgos in de arm om samen met hem een staalkaart samen te stellen van de mooiste en grootste hits van Surinaamse bodem met als doel om deze muziek van de vergetelheid te redden. Daarin zijn ze geslaagd. Sranan Gowtu is een verzamelaar geworden met zeventien nummers van verschillende artiesten en moet als voorloper dienen van nog te verschijnen Best ofalbums van Lieve Hugo, Max Nijman, Max Woiski sr. en Trafassi. Op Sranan Gowtu zijn de grootste hits van deze heren te horen, maar ook die van jongere helden als Damaru, Aptijt en La Rouge. De vakbekwaamheid van deze artiesten kan niet in twijfel worden getrokken en Burgos heeft keurig alle grote namen en hun grootste hits geselecteerd. Zo is het een compleet album geworden waarin de luisteraar in een hoog tempo door de muziekgeschiedenis van Suriname wandelt – van de kaseko van Esseboom, tot de soul van Nijman, naar de warm ritmische kawinaklanken van La Rouge. Maar hier schuilt ook een gevaar in: voor diegene die al bekend is met de Surinaamse muziekgeschiedenis zit er misschien te weinig verrassing in het album. Een zwak punt van het album is zonder meer de hoes. De opmaak is mooi, maar vooral voor mensen die minder bekend zijn met de geschiedenis van het Surinaamse lied, is achtergrondinformatie nodig. De kans om die te geven en in een historische context te plaatsen is volledig gemist. Behalve een dankwoord valt er niets te lezen en dat is ronduit slordig. Desalniettemin is Sranan Gowtu het startschot van een geweldig project en het is een album geworden dat een waardevolle aanvulling is in de platenkast voor iedereen die de Surinaamse muziek wil ontdekken – of trots is op het Surinaamse goud.

Sranan Gowtu, diverse artiesten, 2013, Top Notch