Kort verhaal

dinsdag, 21 februari 2017 11:43

Kort Verhaal: Geen seatbelt

Geschreven door
Mijn anatomie is helaas niet helemaal zoals ik die had willen hebben. Over het algemeen ben ik er niet ontevreden mee, maar er zijn toch momenten dat ik bijvoorbeeld een spraakapparaat mis. Het ontbreekt mij daardoor aan menselijke  spreekvaardigheid, wat mij steeds opnieuw confronteert met het gemis aan communicatie met de mensen vanwie ik houd. Het beperkt mij tot het voortbrengen van geblaf, in hoogte en sterkte afhankelijk van  mijn gemoedstoestand. Als die zich in een negatief gebied bevindt, produceer ik een laag grommen, terwijl mijn lippen daar weer op inspelen door zich op te trekken zodat mijn vlijmscherpe tandjes te zien zijn.Comments ()
vrijdag, 16 december 2016 09:30

Krishje

Geschreven door
Onlangs ben ik betrokken geweest bij een uiterst vreemd voorval. Een mysterieuze gebeurtenis waarmee ik tot nu toe geen raad weet en geen verklaring voor heb. Nu de zaken een beetje bezonken zijn, wil ik proberen alles op een rij te zetten en het een plaats te geven, hoewel een logische verklaring niet voor de hand ligt. Ik woon in de straat die vanaf de rotonde bij het Academisch Ziekenhuis richting de Verlengde Gemenelandsweg loopt. Ik heb de gewoonte om relaxend na een drukke werkdag, vanaf een uur of zes op mijn balkon aan de straatzijde te zitten. Ik drink een biertje en neem de krant door, een activiteit waaraan ik ‘s morgens meestal niet toekom. Zo ook op de middag die totaal anders verliep dan alle andere middagen tot dusver. Ik werp af en toe een blik op het voorbijgaande verkeer. Opeens valt me iets op wat afwijkt van de normale drukte. De straat is ongewoon rustig als mijn blik getrokken wordt naar een kleine jongen op een driewielertje die, voorovergebogen over het stuur, trapt alsof zijn leven ervan…Comments ()
dinsdag, 22 november 2016 09:29

Nzingha en de wraak van de sidderalen

Geschreven door
A lfonso wilde zijn Afrikaanse vrouw Nzingha zo graag laten zien dat Suriname niet alleen bestaat uit de hoofdstad Paramaribo. Hijzelf ging vaak met vrienden hengelen, ver weg, in WestSuriname, waarna de hele familie werd verrast met anyumara’s. Nu zou hij samen met Nzingha zo’n verre tocht gaan maken. Hun einddoel was de Sisakreek, wat wel een hele dag rijden betekende. Arbeiders hadden daar kortgeleden een klus gedaan en er was dus nog een kamp waarin ze hun hangmatten konden binden. Alfonso was er ook met zijn vrienden geweest. Eten en drinken en ook lampen op batterijen werden meegenomen uit de stad, baden konden ze in de Sisakreek. Er kon niets misgaan. Bij zonsopgang vertrokken ze uit de stad en na een prachtige tocht arriveerden ze bij zonsondergang op de plaats van bestemming. Nzingha had tijdens de tocht genoten van het natuurschoon en van de dieren die ze hadden gezien: vooral kleine apen in de bomen langs de weg, een enkel hert dat de weg overstak en vele kleurige vlinders. Ze pakten hun spullen uit en hingen de hangmatten op.…Comments ()
donderdag, 20 oktober 2016 09:35

Dagwe

Geschreven door
Een goede jeugdvriend had in Suriname een huis voor hen gezocht en gevonden. Een leuk klein huis op een groot erf aan de Kwatta, destijds (jaren vijftig) nog boiti. Hij, jonge Surinamer, vol goede moed om er het beste van te gaan maken, zij, Hollands meisje, nieuwsgierig om alles te leren over haar nieuwe land; beiden verheugden zich op het buiten wonen. De vriend had wel gewaarschuwd: er wonen wat eenvoudige mensen van wie je geen last zult hebben op de achtererven, nog vóór de zwamp gelegen, maar ik heb helaas je naaste buren niet voor je kunnen uitzoeken, je bent gewaarschuwd. Het bleek allemaal te kloppen. Het vriendelijke Javaanse vrouwtje dat met haar gezinnetje vlak achter hun huisje woonde, kwam reeds de dag na hun aankomst kennismaken. Het Hindostaanse gezin dat verder naar achteren woonde, verbleef in de enige ruimte die het krot telde. De vader, de moeder en een aantal kinderen (waar elk jaar eentje bijkwam, zoals ze later merkten): ze zag dat allen op de grond sliepen toen ze het vrouwtje ging opzoeken na haar laatste bevalling.…Comments ()
dinsdag, 20 september 2016 14:30

De billen van zuster Jo

Geschreven door
vaak had hij, als hij ‘s middags voor het raam zat, mensen voorbij zien komen die een wandeling gingen maken in de Cultuurtuin, kortweg de Cul genoemd. Er waren grote en kleine groepen wandelaars, een enkeling liep alleen. De meesten waren sportief gekleed en liepen op pata’s of op echte loopschoenen. Men liep voor de gezondheid, om wat af te slanken, als sport of gewoon om te relaxen. Al enkele keren was zijn aandacht getrokken door een alleen lopende dame die flink doorstapte. Ze was altijd gekleed in een strakke, felgroene legging en een wit t-shirt. het was deze dame die hem uiteindelijk naar buiten lokte om ook eens te gaan relaxen in het overdadige groen van de Cul. Toen hij eenmaal zijn stoute schoenen had aangetrokken - echte loopschoenen bezat hij niet - liep hij al gauw een tiental meters achter de dame met de groene legging en het witte t-shirt. Eerlijk gezegd had hij het zodanig uitgekiend dat hij even nadat zij voorbij was gekomen, naar buiten was gegaan. De dame was kort, stevig gebouwd, met een achterwerk…Comments ()
maandag, 22 augustus 2016 09:51

Engel Incognito

Geschreven door
Het is zomaar een mooie namiddag in de grote droge tijd. Ik heb tot laat gewerkt en rijd via de Grote Combéweg naar huis. Ik kom langs de Palmentuin en kan de verleiding niet weerstaan om de auto even te parkeren, uit te stappen en enkele momenten te genieten van de rust die er op dat uur in de Palmentuin heerst. Het licht van de laatste zonnestralen en het zachte ruisen van de wind in de kruinen van de palmen spelen een magisch spel. Ontspannen wandelend zie ik opeens, als uit de lucht gekristalliseerd, een donkere man op een bank zitten die er zonet beslist nog niet was. Zijn rug is naar de tuin van het paleis gekeerd. Zijn gezicht is opgeheven naar het lichtspel van de laatste zonnestralen, zijn ogen zijn wijd geopend. Er is iets in de man wat me aantrekt. Hij lijkt in gebed verzonken, want als ik hem voorzichtig nader, hoor ik hem zachtjes prevelen. Zijn handen liggen gevouwen in zijn schoot. Lange dreadlocks hangen rond zijn brede schouders. Rond polsen en armen draagt hij gekleurde…Comments ()
woensdag, 20 juli 2016 09:34

Sugar Daddy’s wife

Geschreven door
De verwarring waaraan ik reeds geruime tijd ten prooi ben gevallen, lijkt te wijken voor vage herinneringen als op een klamme, regenachtige avond vol tropengeuren en tropengeluiden, de Chinese vriendin van mijn man met het kind naar ons huis buiten de stad komt. De stemmen van de beschermende schimmen om me heen stellen me gerust. Ze fluisteren dat het goed is en dat alles nu gauw voorbij zal zijn. Zie ik het kind, een meisje, die avond voor het eerst? Behoort ze tot mijn tijdelijke werkelijkheid of droom ik over haar? De schimmen fluisteren dat ik het spoedig zal weten. De Chinese blijft slapen met het kind. Het dringt tot me door dat zij het verzorgd heeft, omdat ik daar zelf niet toe in staat was. Als het de volgende ochtend ontwaakt, lacht en brabbelt het tegen haar. Ik krijg geen gelegenheid vertrouwd te raken met het kind. Het blijft naar mij, de moeder, kijken met een verwonderde blik, als naar een vreemde. In alle vroegte neemt de vrouw mij en het kind, dat ik nu in mijn armen mag…Comments ()
woensdag, 20 juli 2016 08:34

Ik werd ontmaagd door mijn collega

Geschreven door
Dayenne (40) A ls ik had geweten dat het toen zo zwaar zou zijn, had ik alles zeker eerder geprobeerd. Robert en ik hebben elkaar jaren terug leren kennen op de werkvloer. Wij waren beiden werkzaam op een afdeling bij een particulier bedrijf. In het begin mocht ik hem helemaal niet; ik vond hem arrogant. Maar naarmate wij meer met elkaar begonnen op te trekken, kwam ik erachter dat hij eigenlijk een heel lieve jongeman is. Zijn houding tegenover mij begon te veranderen. Wij begonnen elkaar te bellen en te sms’en, ook na werktijd. “Ik had altijd een vrees voor mannen, daarom stelde ik mij nooit open om het andere geslacht toegang te geven tot mijn hart. Maar Robert nodigde mij al een maand eerder uit voor zijn verjaardag, die op 30 juli 2001 zou zijn. Hij zou dan 28 jaar worden. Zoals afgesproken kwam hij mij thuis ophalen. Ik kwam er echter al gauw achter dat het een romantisch etentje betrof voor ons tweeën. Na het eten gingen we wandelen en zo begon het: ik werd verliefd op hem…Comments ()
maandag, 20 juni 2016 12:09

Kleurenfeest

Geschreven door
Hoog laaien de oranjerode vlammen op, als gloeiende handen die smekend naar de blauwe hemel reiken. oranjerood zijn ook de op dat moment overvliegende ibissen. Wit is de kleding van de pandit die de gebeden heeft gereciteerd. Wit zijn ook de langzaam voorbijdrijvende wolken. Een kleurenfeest van oranjerood, wit en blauw. In het overvloedig door ghee gevoede vuur is zijn lichaam al niet meer te onderscheiden. We staan er in een wijde kring omheen, de handen ineen, troost zoekend bij elkaar. We zien toe hoe het vuur onherroepelijk het ruwhouten bed waarin we hem te ruste hebben gelegd, verteert. In de vroege ochtend van morgen zullen we hier opnieuw samenkomen om wat van hem over is te verzamelen. We zullen naar Leonsberg rijden en er een boot huren om ons naar de monding van de Surinamerivier te brengen. We zullen onderweg misschien dolfijnen zien spelen, we zullen veel fregatvogels zien en misschien wel weer ibissen. We zullen Braamspunt passeren. Bij de monding zullen we zijn door het element vuur tot as gereduceerde lichaam aan een ander element doorgeven: het water.…Comments ()
woensdag, 18 mei 2016 11:18

Het zilveren koord

Geschreven door
De in de blauwgroene zee dicht bij de evenaar. Alle eilanden hebben een tariade-archipel is een eilandengroep naam, maar het zijn er te veel om op te noemen. Er is echter een naam die niemand van de eilandbewoners ooit vergeten zal, ook al bestaat dat eiland allang niet meer: tamarinde-eiland. over tamarinde-eiland wordt een verhaal verteld dat op iedereen die het hoort, steeds weer diepe indruk maakt. Het is het verhaal over tamarin, tamarina en Sunset, die heel lang geleden op het idyllische tamarinde-eiland woonden. Aanvankelijk woonde tamarin er alleen. Hij was een eenzaam mens. De naam tamarin hadden de mensen voor hem bedacht; hemzelf kon het niet schelen hoe hij genoemd werd. Misschien kende hij zijn echte naam niet eens. tamarinde-eiland dankte zijn naam aan het grote bos van tamarindebomen die er lang geleden - misschien wel door de wind - waren geplant. Vanwege de vele tamarindebomen die het eiland bedekten kwam natuurlijk de naam ‘tamarin’. De tamarindebomen droegen voortdurend vruchten en werden bevolkt door vele vogels en prachtige, groene leguanen. Er was een open plek in het tamarindebos…Comments ()
donderdag, 21 april 2016 10:57

De mens wikt, God beschikt

Geschreven door
Romeo, de bruine prins op het vliegende witte paard, had vele landen bezocht, maar in geen ervan zijn Julia gevonden. toen hij op het punt stond onverrichter zake naar zijn eigen land terug te keren, ontdekte hij, vliegend over een land met brede rivieren, eindelijk de vrouw naar wie hij op zoek was. ook hier had hij, zoals boven alle andere landen die hij bezocht had, zijn paard wat vaart laten minderen zodat hij zijn blikken naar beneden kon richten. toen hij tot zijn grote vreugde Julia ontdekte, trok hij de teugels nog strakker aan en maakte een zachte landing op een groot weiland tussen de koeien, naast een boerderij. Het paard mocht bij de boer op stal staan zodat Romeo met zijn Julia kennis kon gaan maken. om haar snel te lokaliseren, hoefde hij alleen maar het zesde zintuig op te wekken dat zijn moeder hem bij zijn geboorte had meegegeven. Was het wederzijdse, hartstochtelijke verliefdheid, verliefde hartstocht of beide? In elk geval waren het niet alleen bruine Romeo en bleke Julia die, nadat het vliegende witte paard, dat…Comments ()