Spijt

Spijt (17)

woensdag, 01 oktober 2014 00:00

Bling bling dyugudyugu

Geschreven door

Iedere maand vertellen lezers
over een ervaring in hun leven
waar ze tot op de dag van vandaag
spijt van hebben

Andrew (45)

“Vorig jaar is mijn vader overleden. Ik hoorde dat bij toeval pas twee weken later, want ik had al vijftien jaar geen contact met hem of andere familieleden. Toen ik hoorde dat hij dood was, was hij natuurlijk al begraven. Na het overlijden van mijn moeder, in 1998, kreeg ik ruzie met mijn vader. En ook met mijn twee broers en zusje, die zijn kant kozen. Ik heb toen dingen naar zijn hoofd geschreeuwd die ik beter niet had kunnen zeggen en waarvan ik nu nog steeds spijt heb. Bijvoorbeeld dat hij de wens van ma niet respecteerde en dus ook haar niet respecteerde nu ze dood was. Mijn vader hield zielsveel van mijn moeder, ze waren ruim dertig jaar echt heel gelukkig getrouwd. Ik had hem niet moeten lastigvallen met dergelijke futiliteiten, hij was in diepe rouw. Het ging allemaal om sieraden. Niet eens van die dure, maar die voor ons allemaal vooral grote emotionele waarde hadden. Mijn moeder was er gek op en heeft zolang ik mij kan herinneren altijd gezegd dat die na haar dood onder haar vier kinderen verdeeld moesten worden. Ik had verwacht dat dit ook zonder problemen zou gebeuren. Maar ze was nauwelijks 24 uur overleden, of mijn zusje had alle sieraden uit het huis gehaald. Woedend was ik. Maar toen ik mijn vader daar op aansprak, werd hij boos op mij. En met hem ook mijn broers. Na de begrafenis heb ik er nog een keer een opmerking over gemaakt. Dat liep helemaal uit de hand. Ik heb dingen gezegd waar ik achteraf spijt van heb, maar zij scholden mij ook voor vies en vuil uit. Mijn vader en broers hebben mij toen letterlijk van het erf af geschopt. Ik begrijp dat nog steeds niet: als familie hadden we altijd een hechte band en alles was bespreekbaar. Maar kennelijk waren in het verdriet rond het overlijden van ma de lontjes wat korter geworden. Ik heb daarna nog wel een paar keer naar mijn vader gebeld in een poging het bij te leggen. Maar zodra hij mijn stem hoorde, legde hij in mijn oor neer. De laatste keer was een jaar of tien geleden, toen ik vader was geworden. Ik wilde hem vertellen dat hij een kleinkind had. Maar ook toen smeet hij direct de hoorn op de haak. Je hoort vaak over boedelkwesties. Die gaan over huizen en percelen, over zaken die echt veel geld waard zijn. Daar kan ik mij nog wel iets bij voorstellen. Maar in mijn geval ging het over wat bling bling van hooguit een paar duizend srd. Het kan er bij mij nog steeds niet in. Het erge vind ik dat mijn kinderen hun opa nooit hebben gekend. En het onvermogen om het met mijn vader uit te praten, zal de rest van mijn leven aan mij blijven knagen.”

maandag, 08 september 2014 19:40

Geen kind, wel hiv

Geschreven door

Marga (38)

“In het begin wisten wij het niet. Maar naarmate ik ouder werd, begreep ik dat mijn moeder twee banen had: ‘s morgens was ze secretaresse op een ministerie en ‘s avonds was zij prostituee. Ik begon haar leven normaal te vinden en had er geen moeite mee. Want zij had als alleenstaande moeder vijf kinderen om te voeden. Toen ik 25 jaar was, had ik ook al ongeveer vijftig sekspartners gehad. Door het wisselen van sekspartners alsof het ondergoed was, verdiende ik naast mijn baan veel geld; zo heb ik mijn huis en auto gekocht. In de buurt werd natuurlijk over mij gesproken; er kwamen alleen maar goed uitziende mannen met mooie dure auto’s op bezoek. Op mijn 27ste ontmoette ik een heer die inspecteur van politie was. Hij verwende mij heel erg en ik begon van hem te houden, niet wetende dat hij een gezin had. Ik begon door hem wat rustiger te worden en ging niet meer met verschillende mannen op één dag naar bed. Tot op een dag zijn vrouw bij mij voor de deur tekeer ging. Ik vergeet die dag nooit meer. Het was een vrijdagmiddag in oktober. Ik hoorde getoeter voor mijn huis en zag een dame uit een auto stappen. Ik liep naar buiten en ze zei heel luid: ‘mevrouw, ik ben u komen waarschuwen dat u problemen zoekt. Ik ben erachter gekomen dat mijn man hier komt. Maar ik heb hem gemaakt tot wie hij nu is, en daarom zal ik hem niet zo makkelijk laten gaan. Hij heeft drie kinderen met mij. Als u geen problemen wilt, zeg ik u om direct ermee te stoppen’. Ze stapte in haar auto en reed weg. Ik voelde mij beledigd en dacht: ‘dit pik ik niet, ik laat niet met mij sollen!’. Ik verbrak het contact met deze man en begon weer met mijn oude leven: meerdere mannen per dag. Ik gebruikte niet bij alle mannen een condoom, sommige vertrouwde ik blindelings. Toen kwam het moment in mijn leven dat ik een kind wilde. Ik ontmoette een zakenman en zag hem als de toekomstige vader. Ik raakte zwanger, maar ondertussen deelde ik het bed met andere mannen. Op een gegeven moment werd ik heel erg ziek, en ik moest zelf worden opgenomen in het ziekenhuis. Ik kreeg een miskraam en werd steeds zwakker. Daarom werd er een aidstest gedaan, en het was raak. Ik ben nu al tien jaar hiv-geïnfecteerd en verlang nog steeds naar een kind. Het is niet duidelijk van wie ik deze ziekte heb, maar ik vermoed van de zakenman. Ik ben nu single en ik woon alleen. Behoefte aan mannen heb ik niet meer, ik heb nu echt spijt van alles wat ik gedaan heb en niet meer terug kan draaien. Mijn moeder is ook aan aids overleden. Zij heeft het geheim gehouden tot haar laatste dag hier op aarde. Ook van mij kent niemand in de familie mijn status, zelfs mijn broers niet. Ik wil het nog even geheim houden voor de buitenwereld.”

dinsdag, 01 juli 2014 00:00

De middelbare school

Geschreven door

Iedere maand vertellen lezers over een ervaring in hun leven waar ze tot op de dag van vandaag spijt van hebben

Trees (44)

“Eigenlijk heb ik zelden spijt gehad van dingen die ik gedaan heb. Niet dat ik alleen maar geweldige dingen heb gedaan. Integendeel, ik heb gestolen, drugs gebruikt, een zwangerschap onderbroken. Maar ik verkwalijk mezelf niets. Ik weet nog steeds waarom ik die dingen heb gedaan, en in welke omstandigheden. Nee, waar ik spijt van heb, is iets wat ik niet gedaan heb: mijn middelbare school afmaken. Door omstandigheden – je krijgt vast wel een beeld door wat ik je net vertelde – ben ik ermee gestopt. En als je eenmaal uit dat traject bent en zelf het hoofd boven water moet zien te houden, is het moeilijk om er weer mee te beginnen. Ik heb het wel een paar keer geprobeerd, als volwassene, maar het is me nooit gelukt. Ja, daar heb ik nou echt spijt van, want het heeft zo’n immens effect gehad op mijn hele leven; op de keuze voor een partner, mijn sociale leven, mijn werk, en ook op mijn persoonlijkheid. Het heeft ook een enorm gebrek aan zelfvertrouwen tot gevolg gehad, en dat is iets wat essentieel is om te slagen in het leven, denk ik nu. De algemene kennis kan je misschien nog wel een beetje inhalen, maar dat gevoel ‘mislukt’ te zijn, raak je nooit meer kwijt. En wat ik ook mis, zijn hechte relaties uit mijn schooltijd, leuke herinneringen ophalen met vriendinnen, en toen onbezorgd plezier maken. Als je jong bent, denk je dat school zwaar is. Maar toen iedereen zat te studeren voor zijn toetsen, had ik veel grotere zorgen. Ik probeer mijn kennis nu een beetje op te krikken door veel kranten te lezen. En ik help mijn dochter bij haar huiswerk, daar leer ik ook veel van. Ik houd haar daarbij steeds voor dat ze haar school moet afmaken. Het gaat niet echt slecht met me hoor. Ik ben getrouwd, heb best een goede baan nu en een redelijk salaris. Maar in gesprekken houd ik altijd mijn mond. Zodra iemand een discussie begint op het werk, ga ik even naar het toilet of een broodje halen. Op feestjes zorg ik altijd ervoor dat ik in de keuken nodig ben. Ik ben zo bang iets stoms te zeggen! Echt, als ik mijn leven over mocht doen, zou ik in elk geval zorgen dat ik mijn school afmaakte, wat er ook gebeurt. Het is een basis die je nooit meer kunt goedmaken.”

Pagina 2 van 2