ACHTERGROND

ACHTERGROND (193)

donderdag, 28 januari 2016 22:33

Vergane glorie

Geschreven door

Doelnetten die voor aanvang van een internationaal duel nog snel worden geplaatst. Stoffige, verrotte tribunebanken waarop het publiek noodgedwongen plaatsneemt. Een donatie van een professionele tribune, die nooit op de juiste plek werd geïnstalleerd en inmiddels in delen via de voor- of achterkamer werd doorverkocht. Een WK-duel dat in de middaguren moet aanvangen, omdat de verlichting niet in orde is. Voetbalclubs die uitwijken naar andere faciliteiten en atleten die zich behelpen op de enige 400-meterbaan die Suriname beschikbaar heeft. Het André Kamperveenstadion (AK-stadion) lijkt zo langzamerhand een zinkend schip. Hoelang moeten we dit schouwspel nog met lede ogen aankijken? En is er enige hoop dat het stadion dat sinds 1988 de naam draagt van een nationale held, weer nationale glorie krijgt?

Een doodnormale donderdag- avond in Paramaribo-Centrum. Op de Henck Arronstraat zoeven rond zes uur in de avond de nodige auto’s voorbij. Maar zodra we de Letita Vriesdelaan indraaien, horen we de vogels alweer boven de ronkende motoren uitkomen. Eenmaal op het parkeerterrein van het AK-stadion, kunnen we bijna een speld horen vallen. In samenspel met de dreigende donkere wolken, is het stadion een schimmig, afstandelijk bouwsel dat zich lijkt af te vragen wat we eigenlijk komen doen. We zetten onze wagen naast een paar andere auto’s en betreden het stadion.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
donderdag, 28 januari 2016 21:58

Mijnbouw zorgt voor problemen in Latijns-Amerika

Geschreven door

Sinds de jaren negentig van de vorige eeuw is mijnbouw booming business in Latijns-Amerika. Tegelijk is er bijna geen sector die voor zo veel controverses zorgt. De financiële opbrengsten zijn groot, maar de prijs op sociaal en milieugebied is hoog. De mijnbouw op ons continent in vogelvlucht.

De ontginning en export van grondstoffen is geen nieuw fenomeen in Latijns-Amerika. Maar vanaf de jaren negentig van de vorige eeuw is het booming business. Met de groeiende vraag naar grondstoffen en de stijging van de prijzen op de wereldmarkt, grepen overheden de kans aan om snel veel geld binnen te halen via belastingen en concessierechten. Voor veel landen is de exploitatie en grootschalige export van natuurlijke rijkdommen de motor geworden voor economische groei. Er bestaat voor dit ontwikkelingsmodel een speciale term: extractivisme.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
donderdag, 28 januari 2016 21:37

Obiang, de wreedste dictator van Afrika

Geschreven door

Op de vraag wie de wreedste dictator is van Afrika, wordt meestal Mugabe van Zimbabwe geantwoord, maar dat is niet zo. Het is Teodoro Obiang Nguema Mbasogo van Equatoriaal-Guinea, die al 35 jaar zijn volk onderdrukt en tegenstanders vermoordt. Het land staat vrijwel onderaan op de corruptie-ranglijst, en terwijl driekwart van de bevolking in grote armoede leeft, baadt de familie Obiang in onvoorstelbare weelde. Wat dat ertoe doet? Hij is de beste vriend van Suriname.

De twee vroegere coupplegers Desi Bouterse en Teodoro Obiang komen geregeld bij elkaar over de vloer. Obiang bracht in 2012 een staatsbezoek aan Suriname, en ook Desi bezocht zijn Afrikaanse vriend. Hun kinderen worden, als in de beste maffiafilms, in deze vriendschap betrokken. Zo was Obiang (‘zeg maar Teodoro’) te gast op de bruiloft van Peggy, de oudste dochter van Desi en bezocht zoon Dino EquatoriaalGuinea. Ze behingen elkaar om beurten met de hoogste onderscheidingen en Obiang kreeg daar nog ‘de gouden sleutel van Paramaribo’ bij, wat betekent dat hij hier op elk gewenst moment welkom is. Het is onduidelijk op welke gronden, maar het zal te maken hebben met hun vriendschap, die opnieuw bevestigd werd met de prominente aanwezigheid van het Afrikaanse staatshoofd bij de feestelijke inauguratie van Desi Bouterse in augustus vorig jaar.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
donderdag, 28 januari 2016 21:32

Verdwijnend meesterschap

Geschreven door

Vroeger, ach, was het nog maar vroeger. Vroeger, in de tijd dat de meesters nog eerbiedwaardig waren, in hagelwitte pakken naar school wandelden of fietsten. En als ze op huisbezoek kwamen, wist de hele buurt het. ‘Meester Holband is in de straat, meester Holband komt eraan! Hij gaat zeker naar het huis van Hendrik, want Hendrik is al drie dagen niet op school gekomen.’Tja, vroeger is niet meer, vroeger komt nooit meer terug. De hagelwitte pakken zijn trouwens ook weg en huisbezoek komt er tegenwoordig al helemaal niet meer van. Vroeger is verdwenen en de meester, ach, die meester is ook bijna verdwenen. Althans,uit ons basisonderwijs

De meester wordt steeds meer een schaars goed. Er zijn,en we beperken ons in dit artikel tot het basisonderwijs, nog ongeveer 300 schoolmeesters in ons hele land. Terwijl, om u een idee te geven, bijna 5000 dames lessen verzorgen in het basisonderwijs. De cijfers dateren van het jaar 2014, dus een klein snufje zout heeft u wel nodig, maar een wezenlijk verschil zal het niet maken. In onze hoofdstad kunnen we nog 86 schoolmeesters op school tegenkomen. De helft van die meesters, veronderstellen we gemakshalve, staat niet voor de klas, maar zit in het kantoortje, de overige meesters staan voor de klas. Dat zijn er, met een slag om de arm, iets meer dan veertig

Een overzicht van de verdeling van mannelijke en vrouwelijke leerkrachten over de districten laat tabel 1 zien. En u krijgt nog een tabel voorgeschotend (zie pagina 32) om de situatie te schetsen. Volgens diezelfde gegevens uit het jaar 2014 zijn er in ons land 341 scholen voor Gewoon Lager Onderwijs. Op 147 scholen viel in dat jaar helemaal geen meester meer te bekennen.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 25 januari 2016 17:37

Eerbetoon aan de doden

Geschreven door

De dood. Een onderwerp dat we slechts bespreken wanneer het in onze omgeving aan de deur klopt. Toch zullen weer allemaal een keer aan moeten geloven. Het tijdelijke voor het eeuwige verwisselen, is voor de mens confronterend en pijnlijk. In die voor ons meest donkere dagen zijn er mensen die het smartelijke verlies enigszins verlichten. Zij zijn de lijkbewassers, in Suriname beter bekend als dinari’s. Parbode kreeg een exclusief kijkje in hun werk.

Op 30 november vorig jaar organiseerde de Federatie van Afleggers in Suriname een landelijke Dinari dei, een soort bezinningsdag voor lijkbewassers. Dit jaar werd de viering in verband gebracht met de veertigste jaardag van Gran Brada: leider Irwin Goedhart. De dag werd met de nodige uitbundigheid gevierd en iedereen mocht deel uitmaken van de dinari-wereld. Goedhart, die al ruim twee jaar Gran Brada is, maakt zich voortdurend sterk voor erkenning en waardering van deze groep. “Door taboes, onwetendheid en een zekere mate van angstbestaan een hoop verhalen over ons werk. Nodeloos eigenlijk, want we zijn er om een dienst te bewijzen aan mensen die dat niet meer zelf kunnen doen”, begint hij. “Het geeft voldoening, want wij zullen zelf ook eens op de tafel liggen en dan is het wel fijn dat er iemand is die je aflegt.”

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 25 januari 2016 17:27

Surinamers in Nederland

Geschreven door

Het Historisch Nieuwsblad, een Nederlands maandblad over verleden en heden, heeft zowel in het jaar 2000 als in 2015 een onderzoek gedaan onder ruim vierhonderd Surinaamse Nederlanders, of Nederlandse Surinamers, het is maar wat u wilt. We selecteerden een aantal vragen uit dit onderzoek voor een nadere analyse: Hoe beschouwt u zichzelf? Hoe vaak bezoekt u ons land? Welke Surinamer bewondert u? Welke positieve ontwikkelingen ziet u en welke negatieve ontwikkelingen? Hoe kijkt u naar de ontwikkelingen in het voormalige vaderland? Wilt u in de toekomst terug naar Suriname?

Geen van onze dagbladen besteedde aandacht aan het persbericht met de resultaten van het onderzoek. Als ik een poging mag wagen om de mening van de gemiddelde landgenoot te verwoorden, dan is dat: ‘Die Nederlanders mogen onderzoeken wat ze maar willen, en onze Surinaamse Nederlanders mogen menen wat ze willen. Zij zitten lekkertjes daar en wij hosselen hier om het hoofd boven water te houden. In plaats van daar van alles te ‘menen’, zouden ze beter hierheen kunnen komen. Zonder al te veel praatjes te maken graag. En voor de rest bekijken ze het met hun onderzoek en hun meningen.’ Toch komen er resultaten uit het eerste onderzoek uit het jaar 2000 en de herhaling van het onderzoek in 2015 die ook voor ons interessant kunnen zijn. Belangrijke conclusies uit het eerste onderzoek zijn bijvoorbeeld:

  • De afgelopen 25 jaar waardeerde men met een 4.
  • Desi Bouterse zag men als de belangrijkste Surinamer sinds 1975.
  • 23 procent kon geen goede dingen bedenken over de afgelopen 25 jaar.
  • 57 procent meende dat Nederland de afgelopen 25 jaar niet goed met Suriname is omgegaan.
  • 59 procent hield meer van Suriname dan van Nederland.
  • 71 procent wilde mettertijd weer in Suriname gaan wonen.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 25 januari 2016 17:18

Linkse leiders op retour

Geschreven door

Met de recente uitslagen van de presidentsverkiezingen in Argentinië, de parlementsverkiezingen in Venezuela en de politieke crisis in Brazilië lijkt het ‘rode continent’ op te schuiven naar rechts. Is dat echt zo en zo ja, hoe komt dat?

Na twaalf jaar ‘kirchnerismo’ in Argentinië– eerst Néstor Kirchner (2003-2007) en vervolgens zijn vrouw Cristina Fernández – gaat de macht in het land nu naar een rechtse president, Mauricio Macri, de kandidaat van het conservatieve Republikeins Voorstel en de traditionele Radicale Burgerunie die op 22 november 2015 de verkiezingen won.

In Venezuela heeft de oppositie, verenigd in de Tafel van Democratische Eenheid (MUD), op 6 december 2015 een tweederdemeerderheid gehaald bij de parlementsverkiezingen. Daarmee is de socialistische regering van Nicolás Maduro in zwaar weer geraakt. De president staat ongetwijfeld in april – op de helft van zijn termijn – een referendum te wachten over zijn aanblijven.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
dinsdag, 22 december 2015 11:12

Oude kwalen en nieuwe kansen

Geschreven door

De decembermaand is bij uitstek de maand van terugblikken en vooruitkijken. Hoe staat LatijnsAmerika ervoor op de drempel van het nieuwe jaar? Houdt de economische recessie aan of is er een kentering in zicht? Houden sociale programma’s stand en nemen armoede en ongelijkheid verder af? Is de democratie sterk genoeg om op te treden tegen straffeloosheid en drugsgeweld?

De afhankelijkheid van grond- stoffen heeft het continent het laatste decennium geen windeieren gelegd. Door de hoge prijzen op de wereldmarkt en de grote vraag is er veel geld binnengekomen. In combinatie met een sociaal regeringsbeleid daalde de armoede flink: in 2002 leefde nog 44 procent van de Latijns-Amerikaanse bevolking onder de armoedegrens, terwijl dit percentage in 2014 was gedaald naar 28 procent. Tegelijkertijd is de middenklasse sterk gegroeid en is de kloof tussen arm en rijk, nergens ter wereld zo groot als in Latijns-Amerika, iets verkleind.

De keerzijde van de medaille is dat deze afhankelijkheid van grondstoffen altijd leidt tot periodes van groei, maar ook van teruggang, temeer daar het continent de opbouw van een eigen industrie verwaarloost. Precies dat heeft zich de afgelopen twee jaar gewroken. Door een teruglopende vraag uit met name China en een daling van de grondstoffenprijzen, is de economische groei gestagneerd en de groeiverwachtingen van veel landen zijn teruggebracht naar cijfers in de min of iets boven nul.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
dinsdag, 22 december 2015 11:04

Suriname als godsgeschenk

Geschreven door

Steeds meer Venezolanen ontvluchten de crisis in eigen land en zoeken hun geluk elders. Ook in Suriname strijken er steeds meer neer, de armoede, onveiligheid en politieke chaos onder huidig president Nicolás Maduro achter zich latend. Begin deze maand gaan de Venezolanen naar de stembus voor het kiezen van een nieuw parlement. In Parbode doen vier Venezolanen een boekje open over de situatie in hun geliefde vaderland en hun nieuwe leven in Suriname.

‘Suriname?’ hakkelde Idabell Obeja (46) aan de telefoon, toen een goede vriend en jarenlange collega haar belde met het voorstel een schoonheidssalon in Paramaribo te openen. “Ik dacht dat Suriname in Afrika lag, maar na een zoektocht op internet bleek het op een steenworp afstand van Venezuela te liggen”, lacht ze.

Dat Suriname vaak onbekend is bij mensen uit de regio, bewijzen ook de andere Venezolanen die Parbode sprak: allemaal hadden ze het idee dat ons land ergens in Afrika moest liggen. En dan is Obeja een ervaren journalist, die voor haar specialisatie in de toeristische sector regelmatig reisde in de regio. “Nu leefden Venezolanen tot enkele jaren geleden vrij geïsoleerd. We houden van reizen, maar enkel voor vakantie. Ons land had alles te bieden. Venezuela heeft bergen, woestijnen, stranden en jungle. Het land was compleet zelfvoorzienend, met rijke grondstoffen zoals olie, goud en diamanten. Sinds enkele jaren zijn we gedwongen om buiten het land werk te zoeken, omdat de regering letterlijk alles vernietigt”, zegt ze.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
dinsdag, 22 december 2015 10:13

10 jaar na de moord

Geschreven door

Ximena Tamara Snijders wordt geboren op 9 oktober 1992. Dit jaar zou ze 23 geworden zijn. Zou! Want op 30 december 2005 wordt Ximena in de vroege ochtend vermoord en daarna verkracht door H.M., bij de familie bekend als Rayen, de vriend van Kimberley, de grote zus van Ximena. Wie in het jaar 2005 de leeftijd des onderscheids had bereikt, zal zich deze trieste gebeurtenis ongetwijfeld nog herinneren. Hoe zou ze er nu uitzien? Zou ze nog net zo mager zijn? Wat voor werk zou ze doen? Zou ze een vriendje hebben? Hoe zou ze omgaan met haar kleine nichtje van vier en de pasgeborene van een paar weken? Het zijn vragen waarop geen antwoord meer zal komen.

Je hebt meisjes van dertien die de indruk maken al hele dames te zijn. Ximena niet. Op het moment van de moord is ze nog een kind. Een nakomertje uit een gezin met vier meisjes, zonnetje in huis, broodmager, hopeloos slordig. Aan leren heeft ze een hekel. Een spontaan meisje, iedereen in de omgeving kent haar. Een baby in de buurt? Ximena klopt aan: ‘Mevrouw, mag ik de baby zien?’ Hier opgegroeid, spreekt ze een stevig mondje Surinaams en niemand verkoopt haar een zes voor een negen.

De ouders zijn gescheiden en Ximena woont bij vader Armand, maar logeert zeer regelmatig bij moeder Marijke. Eerste Kerstdag was ze voor het laatst bij Armand thuis. Armand: “Tijdens de feestdagen maakten we altijd huzarensalade met zilveruitjes. Ximena zou meehelpen, ze was dol op uitjes. Dus eind van het jaar hebben we tegenwoordig altijd zilveruitjes. Niemand vindt het echt lekker, maar gewoon… Dat soort dingen doe je dan. Je hebt het niet echt over haar, maar het zijn dingen die altijd terugkomen.”

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()