ACHTERGROND

ACHTERGROND (193)

woensdag, 21 oktober 2015 13:29

Nieuwe band Cuba-VS

Geschreven door

De heropening van de Amerikaanse ambassade in de Cubaanse hoofdstad Havana afgelopen 14 augustus markeert een nieuw tijdperk in de relatie tussen de Verenigde Staten en Cuba. ‘Een historisch moment’, zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry tijdens de persconferentie na afloop van de ceremonie. De vraag is wat deze alom gebezigde term gaat betekenen. Hoe zullen de voorzichtig ingezette economische hervormingen zich ontwikkelen en zal er ruimte komen voor een politieke oppositie?

Op foto’s in kranten en op internet zien we Cubanen gehuld in de stars and stripes: de Amerikaanse vlag prijkt op korte shortjes, wapperende rokken, haarbanden of zelfs als tatoeage op lichamen. ‘Het ‘yankee go home’ is verruild voor het ‘yankee welcome’’, schrijft de Cubaanse blogster Yoani Sánchez in een artikel dat op 25 maart is gepubliceerd in de Spaanse krant El País. Volgens haar ‘klampen miljoenen Cubanen zich vast aan de illusie dat de Verenigde Staten hen zullen redden van de chronische ontberingen’. Het idee dat alles snel gaat veranderen, heeft ertoe geleid dat sommige Cubanen de prijs per vierkante meter van hun woning opschroeven en anderen zich afvragen waar in Havana de eerste Applestore zal openen. ‘Er zijn zelfs Cubanen die al een ferry voor zich zien die het eiland verbindt met Miami’, aldus Sánchez.

Voor een beter begrip van het ‘historische moment’ is kennis van de historische context niet overbodig. Dan blijkt dat deze term wat ‘over de top’ is. Zo zijn de diplomatieke betrekkingen tussen Cuba en de VS nooit echt afgebroken. Ook al is de Amerikaanse ambassade in 1961 onder president John F. Kennedy officieel gesloten, al in 1977 kwam toenmalig president Jimmy Carter met zijn Cubaanse collega Fidel Castro overeen ‘Belangensecties’ te installeren in elkaars landen. De Amerikaanse Belangensectie was de op een na grootste missie (na de Sovjet-Unie) in Havana. De Britse historicus en Cubadeskundige Antoni Kapcia constateert dan ook dat er eerder sprake is van een mijlpaal op de lange weg naar normalisering van betrekkingen dan van een transitie. Ook de Engelse krant The Guardian spreekt – terecht – over ‘een formalisering van de betrekkingen’.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()

Op 15 augustus dit jaar was het precies tien jaar geleden dat het Inter-Amerikaans Hof voor de Mensenrechten (CIDH) de Surinaamse regering schuldig bevond aan de slachting van 38 dorpsbewoners in Moiwana. De regering werd veroordeeld tot het uitbetalen van smartengeld à 13.000 Amerikaanse dollar aan alle 130 nabestaanden. Tevens moest er een herstelfonds komen met een kapitaalinjectie van 1,2 miljoen USdollar. De regering kreeg vijf jaar de tijd om het vonnis uit te voeren, maar lijkt er geen serieus werk van te maken. Inmiddels maken de nabestaanden zich op voor de 29ste herdenking op 29 november dit jaar. “We willen het verleden afsluiten.”

Het marrondorp Moiwana ligt enkele kilometers voor Albina, in het oosten van ons land. Nieuwsgierige toeristen nemen wel eens een kijkje bij het monument dat pontificaal naast de doorlopende weg staat, maar op deze zonnige zaterdagmorgen is er geen mens te zien. De 38 zuilen, die elk symbool staan voor ieder slachtoffer van de Moiwana-slachting, zijn hier en daar versierd met bloemen, stenen, kleine glazen potjes en kaarsen. De hemel is helder blauw met wat schamele wolken en er staat geen zuchtje wind. De stilte is bijna bijzonder.

Aan de overkant van de weg verkoopt een dame knippa en watermeloen. Ze nodigt ons uit om in het dorp een praatje te maken met Atema Ajintoena. We treffen haar al bezemend in de krutu oso. De oudere dame draagt een vaal zwart sportshirt zonder mouwen met daaronder een pangi. Het is puur toeval dat we haar nu in Moiwana aantreffen. “In de weekenden komen we vaak terug in het dorp om te werken op onze kostgrondjes. Ook zijn we hier graag in de vakantieperiode”, vertelt ze. Permanent wonen in Moiwana zit er volgens Atema vooralsnog niet in. “We hebben allemaal grote gezinnen met kinderen. Hoe gaan we die verzorgen zonder elektriciteit en stromend water? De huizen hier zijn wel voorzien van durotanks, maar het water moeten we zelf laten halen. In Frans-Guyana zijn we voorzien van alle gemakken. Logisch toch, dat we ervoor kiezen om daar te blijven?”

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
woensdag, 21 oktober 2015 11:36

De ministers van Bouterse-2

Geschreven door

President Desi Bouterse beloofde voor de verkiezingen dat het aantal van zeventien ministeries flink zou worden teruggebracht. Na de verkiezingen kwam hij al behoorlijk op zijn schreden terug en zou er slechts één departement verdwijnen. Ook dat lukte echter niet en alles bleef zoals het was. Dus met een ploeg van zeventienbewindslieden gaat hij ‘nogmaals vijf’ ons land leiden. Parbode stelt ze alle zeventien aan u voor.

Bij het aantreden van iedere nieuwe regering zijn de verwachtingen van de kiezers doorgaans hoog- gespannen. Meestal komen we bedrogen uit en worden die verwachtingen niet waargemaakt. Maar een nieuw begin, dus nieuwe kansen. We moeten immers optimistisch blijven en de nieuwelingen het voordeel van de twijfel geven.

Dat Bouterse en vicepresident Ashwin Adhin met zeventien ministers aan de slag gaan, is opmerkelijk. Ieder kind beseft dat ons land ook goed bestuurd kan worden met hooguit twaalf departementen. En als je Bouterse voor de verkiezingen mocht geloven, dan zou hij er ook het mes inzetten. Zoals wel vaker werd ook deze belofte niet nagekomen. Naar de reden kunnen we alleen maar gissen, maar waarschijnlijk zou het een te ingewikkelde operatie zijn geweest, die op veel verzet zou stuiten. Want minder ministeries betekent ook minder ambtenaren, en dat is een gevoelige kwestie waaraan geen enkele politicus zijn of haar vingers wil branden. Wel heeft Bouterse ervoor gekozen om deze keer geen onderministers te benoemen, zoals vijf jaar geleden. Dat is een pluspunt. Want die functioneerden totaal niet en hadden geen enkele inspraak.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 21 september 2015 14:55

Argentinië na de Kirchners

Geschreven door

Nog ruim een maand te gaan voor de verkiezingen in Argentinië. Het Zuid-Amerikaanse land dat van de ene economische boom in de andere economische crisis valt, dat in de clinch ligt met schuldeisers en regelmatig failliet dreigt te gaan. Het land dat flirt met linkse regimes maar ook China verwelkomt, waar politiek hand in hand gaat met corruptie en populisme en dat een lastige partner is binnen regionale verbanden, zoals de Mercosur. Er is maar één Argentinië, zoveel is zeker.

Veel onzekerder is de toekomst van Argentinië. Het land gaat gebukt onder een torenhoge inflatie, economische groei is er nauwelijks meer, de corruptie tiert welig en de politiek is verdeeld. Wie de verkiezingen op 25 oktober gaat winnen, is nog maar de vraag. Na de heerschappij van het ‘Kirchnerismo’– eerst Néstor Kirchner, de in 2003 aangetreden en op zestigjarige leeftijd aan een hartstilstand overleden ex-president, en daarna zijn vrouw en huidig president Cristina Fernández de Kirchner – ligt de weg open voor meerdere kandidaten van Peronistische huize en van conservatieve zijde.

Het Peronisme heeft wel vaker diverse facties gekend en is ideologisch zeer flexibel. De aanhangers van Cristina Fernández hebben zich verenigd in het Frente para la Victoria (Front voor de Overwinning), dat wordt aangevoerd door Daniel Scioli, die onder het presidentschap van Néstor Kirchner de functie van vicepresident bekleedde en nu de gouverneur is van de provincie Buenos Aires.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 21 september 2015 14:52

De bewogen Parbode-testen

Geschreven door

Zelden hebben publicaties in Parbode zoveel reacties losgemaakt. Maar de kippentest (juni-editie) en ons onderzoek naar het gewicht van zakken blom, suiker, aardappelen en uien in supermarkten (juli), maakte heel wat los. Vooral bij de winkeleigenaren zelf. Die waren niet te spreken over het feit dat ze door de mand vielen.

In juni stelde bevroren kippen in supermarkten vrijwel nergens de vereiste Parbode vast dat de temperatuur (min 17 graden Celsius) hadden. Dat is link, want dan worden de geliefde dieren een bron van bacteriën en andere onsmakelijkheden, en daardoor een gevaar voor de gezondheid. Als je een beetje pech hebt, beland je als consument in het ziekenhuis of, nog erger, een lijkkist.

In juli kwam daar de kilotest overheen; de redactie wilde wel eens weten of in de kilozakken blom, suiker, aardappelen en uien die in de winkels worden verkocht, ook daadwerkelijk een kilo zat. De uitkomst was bedroevend: in geen van de zeventien onderzochte zaken bleek, op een enkel zakje na, de beloofde kilo te worden meegegeven. Terwijl natuurlijk wel de kiloprijs wordt berekend. Extra winst voor de winkelier dus

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 21 september 2015 14:37

Nieuwbouw Amerikaanse ambassade beveiligd hoogstandje

Geschreven door

Parbode mocht een uitzonderlijk kijkje nemen op de zwaarbeveiligde bouwplaats van de nieuwe Amerikaanse ambassade in Paramaribo-Noord. Het project ligt enkele maanden vóór op het schema; er wordt zes dagen in de week gewerkt. Eind april volgend jaar moet het gebouw worden opgeleverd en drie maanden later is de opening voorzien.

A anleiding voor de nieuwbouw,” zegt projectleider Stephen Ziegenfuss, “is geweest dat het bestaande gebouw aan de Dr. Sophie Redmondstraat niet meer voldeed aan onze veiligheidseisen. Bovendien is het gewoon een oud kantoorgebouw, dus zaken als onderhoud gingen steeds zwaarder wegen.” We zitten op zijn kantoor in een van de prefabbarakken die op gehuurde grond aan de Kleinestraat zijn neergezet voor de duur van de bouw. Op zijn bureau liggen enkele gigantische boekwerken, waarin alle – “maar,” zegt hij, “dan ook echt álle” – data van het project liggen opgeslagen. Ziegenfuss is architect en al vijftien jaar in dienst van het Bureau of Overseas Buildings Operations (OBO) van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Hij is de schakel bij uitstek tussen de ambassade en het ministerie/OBO en de (Amerikaanse) aannemer B.L. Harbert, die twee jaar geleden het project in de wacht sleepte.

De keus van de locatie, aan het eind van de Kristalstraat, was vooral ingegeven door de beschikbare ruimte. Ziegenfuss: “We hadden een flink stuk grond nodig, 3,6 ha, en dat konden we alleen hier vinden. Althans, wat niet al te ver van de binnenstad was. Bovendien bevindt de woning van de ambassadeur zich ook al in Noord.” Maar is het voor de Amerikaanse diplomaten niet erg ver van het vliegveld te Zanderij? Volgens Ziegenfuss is dat geen bezwaar: “Aangezien de vluchten meestal ’s nachts plaatsvinden, is dat niet zo belangrijk.”

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 21 september 2015 14:08

Taalwet krijgt doorstart

Geschreven door

Kort voor de verkiezingen blies Ashwin Adhin als minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, nieuw leven in twee wetsontwerpen waarmee zijn voorganger Raymond Sapoen al in 2011 de aanzet had gegeven tot een daadwerkelijk taalbeleid. Het ene ontwerp behelst regels voor de erkenning en ordening van de talen in het land en de bescherming van de taalrechten van alle inwoners, het andere de oprichting van een Taalraad. De resterende tijd was te kort om alle ambtelijke raderen weer in beweging te krijgen, maar de keus van Adhin als vicepresident heeft de hoop gewekt dat er nu toch echt iets van dat beleid-oppapier terecht gaat komen.

Wie met de meertaligheid op z’n Surinaams is opgegroeid, weet niet beter dan dat je in de dagelijkse omgang met medeburgers voortdurend moet wisselen van taal om te kunnen communiceren. Dat wil zeggen: een ander min of meer te verstaan en verstaan te worden, zodat je kunt komen tot een afspraak, beslissing of ten minste onderling begrip.

De een heeft daar - om allerlei redenen - meer moeite mee dan de ander, maar iedereen heeft ermee te maken en wordt gedwongen zich te schikken. Als er dan geen duidelijke regels bestaan inzake de positie en de onderlinge verhouding tussen de diverse talen en er geen toezicht wordt gehouden op de handhaving van die regels, wordt op den duur wanorde de regel en lijken alle verwarring, misverstanden, half of niet begrepen boodschappen van overheden en bedrijven, slecht gepresenteerd nieuws, versprekingen en vergissingen, fouten en gehaspel in de ene dan wel de andere taal de gewoonste zaak van de wereld.

In elk dekolonisatieproces komt de onafhankelijkheid van een land of gebied, van één volk of meerdere volken tegelijk, met gebreken. ‘Alles moet anders’, is vaak het uitgangspunt, maar ‘alles kan anders’ blijkt weldra een illusie en in de grote botsing tussen behoudsdrang en vernieuwing geven machtsverhoudingen vaak de doorslag en is planmatigheid zeldzaam. Wat moet of kun je - met de altijd beperkte middelen - het eerst aanpakken, welke sector moet nu op de schop en welke kan wel even wachten?

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 21 september 2015 14:01

De strijd tegen analfabetisme

Geschreven door

Analfabetisme bestaat ook in Suriname nog op relatief grote schaal. Hoeveel mensen precies anno 2015 niet kunnen lezen en schrijven, weet eigenlijk niemand. Maar dat er niet echt veel wordt gedaan om de ongeletterdheid te lijf te gaan, staat wel vast.

Er is al heel wat water door de Surinamerivier gestroomd sinds de toenmalige legerleider (nu de president) het voorwoord schreef in de inleiding bij Alfa 84, de eerste en tot nu toe nog altijd enige grootscheepse alfabetiseringscampagne sinds de onafhankelijkheid. De campagne volgde op de wetenschappelijke constatering, in 1980, dat 35 procent van de Surinamers in de leeftijd tussen vijftien en vijtig jaar niet kon lezen en schrijven in het Nederlands.

Wat is er intussen zoal gebeurd en hoe staat het land er nu voor? Parbode praat met Stanley Oedit, al meer dan dertig jaar verbonden aan de afdeling Alfabetisering en Volwasseneneducatie van het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur en in 2002 hoofd van de afdeling geworden.

Kort na de oprichting in 1977 gaf de afdeling de aanzet tot genoemd onderzoek onder het werkzame deel van de bevolking, met de 35 procent analfabeten als uitkomst. Bij de activiteiten die daarop volgden, werd aanvankelijk de moedertaalmethode gehanteerd, dat wil zeggen dat men uitging van het principe van alfabetisering in de eigen (moeder)taal. Maar naarmate steeds meer mensen aandrongen op alfabetisering in het Nederlands, werd dat principe al snel losgelaten.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 24 augustus 2015 15:02

Wéér geen WK!

Geschreven door

Wat Curaçao wel lukte, kreeg Suriname niet voor elkaar. Na twee nederlagen tegen Nicaragua spat de ultieme voetbaldroom voor Suriname uiteen. Wéér geen WK! Aan de hand van bondscoach Dean Gorré moet het Surinaamse voetbal gereanimeerd worden, maar de weg is lang. De roep om voetballers uit Nederland is groter dan ooit.

Eén ding kan Dean Gorré en de zijnen bij de Surinaamse Voetbalbond (SVB) niet worden ontzegd: dankzij hen liep Suriname massaal uit en kraakte het rond de kwalificatiewedstrijden van twee maanden geleden volop en zonder cynisme voor het nationale elftal, iets wat niet per se als een vanzelfsprekendheid kan worden beschouwd. Het resultaat was echter teleurstellend, dat wel. Maar behoor je tot de ambitieuzen en hervormers, dan zie je voor de toekomst nog volop kansen voor het land dat de voedingsbodem vormde voor talloze schitterende voetballers, maar waarvan de tragiek is dat het er zelf nooit de vruchten van heeft kunnen plukken.

De realiteit van vandaag de dag is hard: na twee WKkwalificatiewedstrijden tegen het nietige voetballand Nicaragua, is Suriname alweer uitgeschakeld voor het WK 2018 in Rusland. De uitwedstrijd werd op zondag 7 juni met 1-0 verloren, in de returnwedstrijd anderhalve week later ging Natio in een uitverkocht André Kamperveenstadion na een snelle voorsprong uiteindelijk vrij kansloos met 1-3 ten onder. Daarmee is het project om het Surinaamse voetbal op korte termijn van een impuls te voorzien, een vroege dood gestorven. Maar de dromen voor de lange termijn zijn eigenlijk alleen maar relevanter geworden.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
maandag, 24 augustus 2015 14:58

Chaos in Venezuela

Geschreven door

Begin 2014 gingen beelden van massale straatprotesten in Venezuela tegen de regering van president Nicolás Maduro de wereld over. De opvolger van de overleden leider Hugo Chávez reageerde niet handig. Hij omschreef de betogers als ‘fascisten die met hulp van de Verenigde Staten een staatsgreep wilden plegen’. De protesten waren gericht tegen de almaar stijgende inflatie, de schaarste aan basisproducten en de extreem hoge criminaliteit. In media wereldwijd werd druk gespeculeerd over de aanstaande val van Maduro’s regering. Dat is niet gebeurd en het valt nu evenmin te verwachten, ondanks alle problemen.

Veel media beschouwen Venezuela als een uniek land, los van de LatijnsAmerikaanse context. Voor het gemak wordt vergeten dat er het laatste jaar minstens zo veel protesten tegen zittende regeringen zijn in Brazilië en in iets minder mate in Chili. Om van Mexico maar te zwijgen. Opvallende overeenkomst is dat in deze landen, net als in Venezuela, dezelfde politieke groepen lang aan de macht zijn en presidenten soms een tweede termijn vervullen. Dilma Rousseff is dit jaar aan haar tweede termijn begonnen in Brazilië, in Chili is Michelle Bachelet na vier jaar voor een tweede maal tot president gekozen en in Mexico is de PRI alweer jaren aan de macht.

Politicoloog en Venezuela-kenner Javier Corrales, verbonden aan het Amherst College in Massachusetts, Verenigde Staten, is daarom geen voorstander van presidenten of partijen die te lang aanblijven. “Het gaat bijna altijd fout, mensen worden het beleid zat en het gevaar van corruptie neemt toe”, zegt hij in Amsterdam, waar hij gastcolleges verzorgt aan het Centrum voor Studie en Documentatie van Latijns-Amerika (Cedla). “Bovendien is de toegenomen stedelijke middenklasse minder tolerant voor corruptie, zeker nu de economische groei afneemt.” Het ‘unieke’ van Venezuela is wel dat de regering de toegang tot de politiek voor de middenklasse en tegenstanders sluit, meent Corrales. “In andere landen heeft de middenklasse meer middelen dan ooit: toegang tot media, internet, werk, politiek.”

De hoge corruptiegraad is evenmin iets typisch Venezolaans; het schandaal bij het Braziliaanse Petrobras verlamt het land behoorlijk. Van de recente aantijging dat de Venezolaanse parlementsvoorzitter Diosdado Cabello betrokken zou zijn bij drugshandel – wat hij zelf ontkent en wat nog niet is bewezen – zullen weinig Latijns-Amerikanen opkijken. Ze zijn niet anders gewend.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()