“Ik ben de oudste jongen van een gezin, bestaande uit zes kinderen. Het huis waarin ik opgroeide was een heel merkwaardig huis, het had namelijk drie huisnummers. Beneden was er een Chinese winkel aan de Wagenwegstraat, de voordeur van ons huis was aan de Klipstenenstraat en als je omliep kwam je dan bij de poort die stond aan de Heerenstraat”, begint Deryck Ferrier. Hij vervolgt: “Toen wij aan de Klipstenenstraat kwamen wonen, was de straat nog van klipstenen, maar in 1940 werd deze geasfalteerd. Op de pas geasfalteerde weg gingen wij toen rolschaatsen. Ze waren pas uitgekomen in Amerika en ik was een van de eersten in Suriname met een paar. In mijn jonge jaren had ik een clubje, bestaande uit jongens van de buurt met wie ik elke middag mee bezig was. De ruimte tussen de Heeren- en Klipstenenstraat werd gebruikt als een voetbalveld en er werden ook andere spelletjes gespeeld. Spelletjes zoals tiki-paw. Tijdens dit spel sloeg je met een bat een stok en deze stok moest je dan vangen. Het was een vrij gevaarlijk spel.

Gepubliceerd in Stonfutu
donderdag, 17 november 2016 11:23

Parbode Sneak Peek - Stonfutu: Alexander Lemberg

Alexander E. Lemberg (85) werd geboren op zaterdag 28 maart 1931 te Paramaribo, waar hij eerst gewoond heeft aan de Koningstraat. Op zijn zesde verhuisde hij met zijn ouders naar Pad van Wanica, en later naar de Tawajarieweg. Lemberg ziet een dag zonder het roken van sigaretten echt niet zitten. Tijdens het interview steekt hij dan ook de ene na de andere sigaret op. Hij wordt tijdens het beantwoorden van de vragen bijgestaan door zijn zoon, omdat hij slechthorend is.

Lembergs jonge jaren zagen er heel anders uit dan de jeugd die kinderen nu hebben. Hij moest zijn ouders die aan landbouw deden elke dag helpen met de werkzaamheden. “Ik ben opgegroeid in de landbouw, dit was namelijk het inkomen van mijn ouders. Toen ik jonger was, ging ik zelf gras snijden. Zo heb ik het vingerkootje van mijn wijsvinger verloren. Ik moest naast het plukken van gras, ook koeien melken.

Verder lezen? Het hele artikel is te lezen in het novembernummer van Parbode.

Gepubliceerd in Stonfutu

Francis Kuyper-Cederburg (88)

‘Vreugde en gezelligheid houden me op de been’

De hoge betonnen flat aan de rand van Zaandam oogt in eerste instantie wat kil en verlaten op deze zomerse dag in Nederland. Maar eenmaal in het portiek, zijn de eerste tekenen van de Surinaamse gezelligheid te spotten. Een groot bord met de felle kleuren van de Surinaamse vlag heet bezoekers welkom in dit speciale bewonerscomplex; een flat met op enkelen na alleen Surinaamse senioren. De woning van Francis Kuyper-Cederburg (88) staat vol met foto’s, poppen in prachtige koto’s, en in een hoek staan potten met vrolijke planten en bloemen op de vloer. De warme inrichting van haar woning verraadt het karakter van deze vrouw, beter bekend als tante Sies. Hartverwarmend, opgewekt en een glimlach van oor tot oor. “Ik maak nooit ruzie. Vreugde en gezelligheid houden me op de been. De Heer boven zorgt iedere dag voor me.” Sies vindt het heerlijk om te gaan wandelen met haar negentien medebewoners. “We hebben regelmatig uitjes naar bijvoorbeeld de bioscoop of een etentje. En dansen! Als we een uitnodiging krijgen, blijven we niet thuis.” 

Verder lezen? Het hele artikel is te lezen in het oktobernummer vanParbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Gepubliceerd in Stonfutu