Parbode

Parbode

donderdag, 19 februari 2015 21:42

De onderzoekers

Denice Jaliens-Vrede (52) en Leatitia Seymonson (58) studeerden vorig jaar af aan het IOL voor de akte MO-B Nederlands.

Wat hebben jullie onderzocht?
“Wij zijn nagegaan of ‘kindvreemd’ taalgebruik een rol speelt bij de slechte resultaten van redactie-rekenen op de basisschool, en zo ja welke aanvullende of alternatieve benaderingen ondersteuning kunnen bieden aan taalzwakke en niet-Nederlandstalige leerlingen.”

Waarom wilden jullie meer daarover weten?
“Als docenten op VOS-niveau horen we vaak de klacht van vakdocenten economie en wiskunde dat de studenten hiaten hebben bij het rekenen, en dat dit terug te voeren zou zijn op het taal- en rekenonderwijs op de basisschool. Vooral de taalproblematiek in het rekenonderwijs sprak ons aan. Daarin wordt de meer algemene relatie gelegd tussen taal en rekenen, waarin niet alleen de sociale en culturele context wordt meegenomen, maar ook de specifiekere relaties tussen rekenen en fonologie, woorden en getallen, tussen zwakke lezers en reken- en wiskundige vaardigheden. Dit is overigens geen expliciet Surinaams vraagstuk, maar het is in Suriname wel een stuk complexer vanwege de rijke sociale en culturele context.”

Waarom is dit onderzoek van belang?
“Met het resultaat van ons onderzoek willen we onder meer aan onderwijsgevenden duidelijk maken hoe belangrijk taalsteun is bij redactierekenen. En dat de aanpak van meertaligheid een niet te verwaarlozen aspect is bij het samenstellen van een rekenmethode voor leerlingen.”

Hoe hebben jullie dat onderzocht?
“Het onderzoek is hoofdzakelijk gedaan op drie R.K.-scholen in Latour, Kwatta en Pad van Wanica. We hebben een schriftelijke enquête gehouden, zowel onder de leerlingen van deze drie scholen als onder leerkrachten van twaalf andere RKBO-scholen. Verder hebben we op de drie eerder genoemde scholen observatietoetsen gegeven, interviews met de klassenleerkrachten gehouden en de rekenlessen geobserveerd.”

Wat was de uitkomst van het onderzoek?
“Dat de taligheid bij redactierekenen inderdaad een barrière vormt bij het oplossen van de opgaven. Voor de taalzwakke leerlingen is de interpretatie van moeilijke woorden in de redactieopgaven en in de instructietaal van de juffrouw te ingewikkeld. We hebben in ons onderzoek dan ook een aantal aanbevelingen gedaan, onder meer voor het bieden van taalsteun, eenvoudiger taalgebruik in de klas, investeren in de opleiding en nascholing van de leerkrachten en het terugbrengen van het aantal leerlingen per klas van 40 naar 25.”

donderdag, 19 februari 2015 21:39

‘Afrikaanse’ planten in Suriname

Namen die Marrons gebruiken voor Surinaamse bomen en planten, blijken grotendeels terug te voeren tot plantnamen uit West- Afrika. Dat stellen onderzoekers Tinde van Andel, Sarina Veldman, Paul Maas, Gerard Thijsse en Marcel Eurlings. Zij legden een database aan met 2.400 Surinaamse plantennamen uit zes Marrontalen en het Sranantongo. Die vergeleken ze met plantnamen uit West- en Centraal Afrikaanse talen. Al eerder was bekend dat vanuit Afrika zaden en granen mee naar Suriname waren gebracht. Verschillende Afrikaanse planten, groenten en ook het onkruid dat meekwam, stonden bij de tot slaaf gemaakten bekend onder hun Afrikaanse naam. Ook planten die helemaal niet voorkomen in Afrika kregen een Afrikaanse naam. Dat komt, blijkt nu, omdat de plantensoorten weliswaar verschillen, maar zeventig procent wel tot dezelfde plantenfamilie behoort. Zo groeit de Xylopia aethiopica in Benin, en de verwante soort Xylopia discreta in Suriname. Beide planten dragen geurige vruchtjes die op elkaar lijken. In de Beninese Fon-taal heten ze pechereku, en in Suriname zijn ze bekend als pedreku. Hiervan zijn honderden vergelijkbare voorbeelden, wat volgens de onderzoekers bewijst dat de Marrons bepaalde planten direct herkenden.

Bron: Stemmen van Afrika

vrijdag, 13 februari 2015 15:51

Nonsens!

‘Graffiti is een moderne manier van stadsverfraaiing’

Het met kleurrijke teksten opvrolijken van kale muren kun je zien als stadsverfraaiing, maar modern is het niet. Al eeuwen schrijven volkeren boodschappen op muren van openbare plaatsen, lang voordat de moderne variant vijftig jaar geleden in de Verenigde Staten ontstond. 

Het woord graffiti komt van het Italiaanse graffiato, dat ‘ingekrast’ betekent. Zo zijn in de oude Romeinse stad Pompei veel in muren gekerfde boodschappen teruggevonden. De 40.000 jaar oude rotstekeningen van de prehistorische mens kunnen gezien worden als de oudst bekende vorm van graffiti.

Ook de Surinaamse ‘graffiti’ is duizenden jaren ouder dan ‘Switi Rauw’. In Werehpai, bij Kwamalasamutu, werden veertien jaar geleden 313 in rotsen gekerfde tekeningen gevonden. Sommige bleken ongeveer 5000 jaar oud en Werehpai is daarmee de oudste vindplaats in Suriname.

Het moet veel werk zijn geweest om de figuren van soms wel 1.35 meter hoog uit de harde rotsen te kerven. Waarom de makers zoveel moeite deden en wat de tekeningen precies betekenen, is nog onduidelijk. Op dit moment wordt door archeoloog Aad Versteeg van het Surinaams Museum hard gewerkt aan het onderzoek. De resultaten van dit onderzoek en alle tekeningen zullen verschijnen in boekvorm.

vrijdag, 13 februari 2015 15:23

Vooroordelen onder Marrons

Het aantal hiv-besmettingen in het dunbevolkte gebied tussen Frans- Guyana en Suriname neemt sterk toe. Met dezelfde snelheid stijgt ook de discriminatie en stigmatisering van personen die (vermoedelijk) met hiv besmet zijn. Uit een onderzoek onder bewoners van het Lawagebied én in het kustgebied van Frans-Guyana, blijkt dat het aantal vooroordelen onder eerstgenoemde groep aanzienlijk hoger is. Ook blijkt er een relatie tussen deze vooroordelen en onjuiste opvattingen over de ziekte en gebrekkige leefomstandigheden. De onderzoekers hopen dat deze bevindingen kunnen helpen om de stigmatisering en discriminatie te verkleinen.

Bron: AIDS Care

vrijdag, 13 februari 2015 14:27

Christendom en de Creoolse identiteit

Wat was de belangrijkste factor bij het ontstaan van een nationale identiteit onder Creolen op Jamaica? 
Waren het de gemeenschappelijke Afrikaanse achtergrond of de gruwelen van de slavernij die het ontstaan van een gemeenschappelijk (etnische) identiteit tot gevolg hadden, of ontstond het nationale gevoel door het opgedrongen christendom? Voer voor een pittige discussie. Een van de nieuwste publicaties betoogt namelijk dat het christendom met het introduceren van één god die het heelal geschapen heeft, verantwoordelijk was voor het ontstaan van een nationale gemeenschap onder de polytheïstische Afrikanen.

Bron: International Journal of Religion & Spirituality in Society

vrijdag, 13 februari 2015 13:21

De onderzoeker

Dr. Riad Nurmohamed (40) is onderzoeker en opleidingscoördinator Sustainable Management of Natural Resources aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname.


Wat onderzoekt u?
“We organiseren hier een aantal onderzoeksprojecten. Ik doe niet aan elk onderzoek mee; ik leid onderzoek op het gebied van infrastructuur,en werk zelf aan klimaatverandering en natuurlijke hulpbronnen. Daarvoor maken we modellen om de gevolgen van bepaalde acties te kunnen voorspellen. Zo onderzoeken we bijvoorbeeld het effect van het kappen van een stuk bos op de loop van een rivier, en de gevolgen van klimaatverandering voor de rijstteelt of de energievoorziening.

Waarom wilt u daar meer over weten? 
Ten eerste omdat het leuk onderzoek is! En je hebt naast metingen ook veel ruimtelijke data nodig, soms tot wel dertig jaar vooruit. Het is altijd een grote uitdaging om dat materiaal allemaal te verzamelen.

En waarom is dat onderzoek van belang?
 “Kennis over de toekomst is van belang als je wilt plannen. Als je nu al weet wat er over dertig jaar gaat gebeuren, kun je het beleid daarop gaan richten. Als je bijvoorbeeld weet dat de hoeveelheid neerslag gaat toenemen en er meer kans is op overstromingen, moet je regelen dat mensen verder van de rivier gaan wonen. Als er zeewater het landbouwgebied langs de kust binnenstroomt, moet je misschien andere rijstrassen gaan telen. Geen enkele regering slaagt erin te plannen, en dat komt omdat deze gegevens vaak ontbreken.”

Hoe vindt zulk onderzoek plaats?
“Wat wij doen, is de realiteit omzetten in een computermodel, om zo de toekomst te simuleren. De regering wilde bijvoorbeeld Kabalebo ontwikkelen voor het opwekken van hydro-energie. Toen zijn wij gelijk gaan kijken: is dat over vijftig of honderd jaar nog interessant als het klimaat gaat veranderen? Dat is eenvoudig gezegd, maar je praat over veel data: kaarten van de omgeving, kaarten van verwachte neerslag, enzovoorts. Het duurt soms wel vijf jaar om die data te verzamelen en het analyseren duurt ook al gauw enkele maanden. Vervolgens zetten wij scenario’s uit. De computer helpt met het uitrekenen, anders zou je daar misschien ook nog tien jaar mee bezig zijn.” 

En wat was de uitkomst van het onderzoek over Kabalebo?
“Wij denken dat de verwachte temperatuurstijging en de afname van neerslag aardig wat effect zullen hebben op de hydro-energievoorziening in de toekomst. De opbrengsten zullen in de toekomst minder zijn. Maar of het hele plan rendabel is of niet, dat is aan economen om uit te rekenen.”

vrijdag, 13 februari 2015 13:06

Kleine Taalwondertjes

Uit onderzoek blijkt dat baby’s tot zes maanden oud nog goed in staat zijn alle talen van de wereld automatisch te leren. Daarna gaat de baby alleen nog relevante klanken herkennen en onthouden, en klanken die niet nodig zijn negeren. De baby gaat zich dan dus specialiseren in zijn of haar moedertaal. Nu blijkt ook dat een baby die in de eerste zes maanden de moedertaal veel heeft gehoord, op latere leeftijd een veel grotere woordenschat heeft in die taal dan baby’s die de taal minder hebben gehoord. Die verschillen zijn al op tweejarige leeftijd te zien. Bovendien is die woordenschat een indicatie van de algemene taalontwikkeling van het kind, van de toekomstige schoolresultaten en zelfs van het intelligentieniveau. De onderzoekers vinden daarom dat therapieën voor kinderen met een taalachterstand veel te laat beginnen. En wie alleen nonsenswoordjes tegen een baby brabbelt, doet het kind ook enorm tekort. Met praten en voorlezen kun je het beste zo snel mogelijk beginnen.

Bronnen: Child Development, Kennislink

zondag, 01 juni 2014 00:00

De buurman communiceert niet

Leonoor Wagenaar stond in 2006 aan de wieg van dit blad. Twee jaar bleef ze hoofdredacteur om vervolgens met haar man en hun zelfgebouwde riviercruiseschip Mi Gudu naar de oevers van de Saramaccarivier te verhuizen, waar ze het resort Bloemendaal op zetten.

Wanneer wonen op ‘boiti’ een ‘buiten’ op Saramacca betreft, dan loop je het risico om in een soort buru-oorlog verzeild te raken, a clash of the Titans; zeer rood aangelopen, heethoofdige Titans. Toen we hier in 2008 kwamen, galmden de woedende woorden van voormalig eigenaar Van Dijk nog na: buurman had die duiker aan de rivier niet willen plaatsen, of juist wel, maar dan een veel te smalle duiker, buurman had de trens dichtgegooid, dus het water kon nergens heen en die districtscommissaris, ah, dommer had je niet voor mogelijk gehouden, die dacht ook dat water alleen uit de kraan kwam. Tegen de tijd dat wij onze hectare voorzichtig begonnen te verkennen, bleek onze buru-voorganger ook geen onbesproken blad; de oprit voor het huisje aan de wegkant had hij dicht gestort, dwars door de trens heen, en aan de overkant van de weg had hij de afwatering ook al met zand opgevuld zodat zijn vee makkelijk naar het weiland kon hobbelen. Met die buurman konden we het toen nog redelijk vinden, zeker toen we de verdronken boomgaard moesten kappen en ophogen met zijn dure zand; we leken wel maatjes! Maar dat waren we natuurlijk niet. We hadden een vendetta gehad. Een buru-vendetta. Dat gelul over die duiker en die afwatering bleek maar al te waar toen na zware regens in mei 2013 het water van Boven-Suriname in grote hoeveelheden door de swampen stroomde, op zoek naar de bevrijding van de Saramaccarivier. Die vloed werd aan de asfaltweg gestremd door alle illegaal (want zonder vergunning) geplaatste duikers, die veel te smal bleken voor de stortvloed. En wat er wel door de duiker van buurman stuwde, vond verder geen uitweg. We zijn nog met hem gaan praten, of we niet zelf een beetje de trens open konden poeren. Nou dat mocht. Maar soelaas bood het natuurlijk niet. En intussen steeg het water. Ons erf ligt lager en al mijn mooie, zelf gekweekt anga lampu’s dreigden te verdrinken. Samen met het zwembad trouwens. En de rest van de aanplant. En terwijl iedereen een beetje met houwers in die slome sloot stond te kappen, kwam de resortraadvoorzitter zeggen dat we tot rampgebied waren verklaard en de poclaine onderweg was om een geul te graven. Saved by the bell! Buurman (die daar trouwens niet woont en met het land ook niets doet) klom nog hevig foeterend op het zwaar materieel (‘Want die Van Dijk... en het is zijn schuld...’), maar dat kon niet verhinderen dat er naast ons een soort Panamakanaal gegraven werd en het water dagenlang kolkend de rivier instortte, met medeneming van grote stukken dierbare aarde. Een paar maanden kreeg de natuur gelegenheid om de getormenteerde aarde te bedekken met een zachte mantel van groene begroeiing, En toen ronkten de poclaines weer. Dit keer om, schots en scheef, palen in de rivier te meppen met de bak van een loader. Wat hing ons nu weer boven het hoofd? Geen idee. Want buurman communiceert niet. Die zaterdag wisten we het, toen een armetierig speedbootje zwoegend en kreunend een reusachtige dekschuit naar de oever sleepte... hij had die rottende praam gekocht! De rottende praam die al sinds mensenheugenis ligt te roesten in de ondiepte bij de ingestorte zagerij van Uitkijk. Weer werd dat arme land met veel vertoon omgewoeld tot die schuit bij hoogtij het land kon worden opgetrokken, waarna hij in een nieuw gecreëerde binnenhaven plonsde. Het mag duidelijk zijn dat wij, op onze ‘Oase aan de Saramaccarivier’, grote problemen kregen met de gasten van ons resort, zeker nadat het aggregaat werd geïnstalleerd en het Grote Lassen begon. Want die dekschuit was natuurlijk zo lek als een mandje en waar eerst een plaatje werd gelast, viel direct ernaast weer het volgende gat. En bezoekers die overwogen om een week te blijven logeren, vertrokken na twee nachten met watjes in hun oren... hoe frustrerend kan zoiets zijn?! Uiteindelijk lukte het ons om met de zoon van de buurman afspraken te maken; we probeerden over en weer rekening met elkaar te houden. Kennelijk had zijn pa een houtconcessie aan de Coesewijnerivier en was hij van plan de stammen ‘in planken gezaagd’ met die dekschuit, (die inmiddels een grote buitenboormotor en een dakje had gekregen) naar Saramacca te brengen en hier dan over te laden op vrachtwagens. Even deed nog het gerucht de ronde dat hij het hier hiernaast wilde verzagen, maar een telefoontje met de districtscommissaris leerde dat hij die vergunning voor een houtzagerij niet had gekregen. De Here zij geprezen: dan hadden we ons bedrijfje ook per ommegaande kunnen opdoeken. Het werd weer stil op het landje naast ons. Tot vorige week. Het onkruid was alweer zo hoog opgeschoten dat we echt op onze tenen moesten gluren wat ze nou weer van plan waren. Er kwam weer zwaar rollend materieel, veel hollende mannetjes, er werd een giga laadbak op de dekschuit geduwd, twee tractoren, een generator en een loader... we tastten in het duister. Want je weet, buurman communiceert niet. Uiteindelijk hebben ze die praam met alle rommel erop met hoog water de rivier in geduwd en warempel: het geheel bleef drijven! En om elf uur ‘s avonds, toen de honden als gekken begonnen te blaffen, zagen we dat ze met man en macht probeerden om die buitenboordmotor te starten voor die volle bak onze Mi Gudu zou rammen. Dat lukte; puffend een hijgend tuften ze stroomafwaarts, volgens René met een snelheid: ‘nog trager dan jij gaat als je aan het shoppen bent in de stad.’ Dat staat kennelijk ergens voor… Daarna hebben we op alle mogelijke manieren het nieuws geprobeerd te volgen, tot aan de mofokoranti aan toe. Of een dekschuit was verzwolgen door de golven van Coppenamepunt, of een dekschuit met de verraderlijke stroming de pijlers van de Coppenamebrug had geramd... niets van dat al. Ik geloof warempel dat ze het hebben gered, met hun buitenboordmotor. Toch wel stoer, wat een stelletje cowboys! Nu maar hopen dat ze ons buurlandje verder met rust laten. Of hebben ze nog meer wilde plannen? Geen idee. Want je weet inmiddels: buurman communiceert niet.

donderdag, 01 mei 2014 00:00

Walther Donner

Cultuurfilosoof Walther Donner

‘De Surinamer is een onwetend mens’

In Huize Prinses Margriet mijmert professor Walther Donner over het roemrijke verleden van Suriname. De voormalige docent, wetenschapper en ‘veelschrijver met een boodschap’ heeft een bewogen leven achter de rug. Ooit zat de huidige president bij hem in de klas, hoewel hij zich dat zelf niet meer kan herinneren. “Hij was waarschijnlijk onopvallend, want ik herinner me altijd de beste en de slechtste leerlingen.”

Twee dames bij de poort groeten vriendelijk wanneer bezoekers de ingang van Huize Prinses Margriet betreden. Hier is niets te merken van het drukke verkeer op de Kwattaweg die op steenworp afstand ligt. De omgeving is rustig en sereen, vogeltjes fluiten zachtjes op de achtergrond. Hier en daar rommelen een paar senioren in hun tuintje. Een ander leest rustig de krant in een hangmat op het balkon. Aangekomen bij de woning rechts achter in de wijk, komt het enige geluid van de wapperende was op het balkon. Dit kleine huis is sinds enkele jaren de uitvalsbasis van professor Walther Donner (84). Uitnodigend wijst hij naar een van de witte plastic tuinstoelen. Het balkon is, naast een ijzeren tafeltje en de plastic stoelen, vrijwel kaal. Er staat alleen nog een crosstrainer. “Ja, af en toe ga ik er wel eens op zitten. Een mens moet in beweging blijven hè”, zegt hij.

Comments ()
zaterdag, 01 maart 2014 00:00

Parbode 95

Vrouwen misbruikt in gevangenis

Een verontrustend rapport over seksueel misbruik in Surinaamse vrouwengevangenissen is na zes jaar eindelijk onder een laag stof vandaan gekomen. Uit het onderzoek ‘Sexual behavior and sero prevalence study in prisons in Suriname: Paramaribo and Nickerie’ is naar voren gekomen dat vrouwelijke gedetineerden in de gevangenissen gedwongen worden seks te hebben met het personeel. Ook seks tussen gedetineerden onderling is geen uitzondering. Het percentage gedetineerden met hiv ligt twee keer hoger dan het landelijke gemiddelde. Het ministerie voor Volksgezondheid, dat opdracht gaf voor het onderzoek, hield de resultaten sinds 2008 geheim. Recent verscheen het echter op de site van een organisatie van de Verenigde Naties. Onderdirecteur Delinquentenzorg Paulus Pinas vertelde tegenover de Ware Tijd nooit van het rapport gehoord te hebben.

Toeristen vooral uit Nederland

Nederland is koploper wat betreft het leveren van buitenlandse toeristen aan Suriname. Dit blijkt uit gegevens van de Stichting Toerisme Suriname (STS). De statistieken gaan over 2011 en 2012. Nederlanders vormen de overgrote meerderheid van de bezoekers, namelijk 95.000 in 2012. Nummer twee Guyana (44.000) en nummer drie Frans- Guyana (34.000) volgen op gepaste afstand. Om in het vervolg goed zicht te houden op de toeristenstroom, doet de STS onderzoek bij de grensposten Zanderij, Albina, Nickerie en Zorg en Hoop. Door middel van een vragenlijst probeert men een beeld te krijgen van de toeristen die ons land bezoeken.

In 2015 gouden zandbergen

Het in Nederland gevestigde bedrijf 2000 Engineering van Gertjan Leijdekkers en Gladys Waterval wil in ons land een zandverwerkingsbedrijf opzetten, dat in het eerste kwartaal van 2015 operationeel moet zijn. Het bedrijf zegt enkele miljoenen euro’s te investeren in de export van zand. Bij de start zijn vijftien werknemers in dienst, een aantal dat uiteindelijk uitgebreid moet worden tot 150. Momenteel loopt in Suriname een onderzoek naar de diversiteit van zandsoorten en de exportmogelijkheden. Dit wordt mogelijk gemaakt dankzij de bemiddeling van Roy Lieuw A Sie, consulgeneraal van Suriname in Nederland. Verzekerd wordt dat de lokale bevolking flink zal meeprofiteren van de activiteiten van de nieuwe onderneming. De bedoeling is dat er zoveel mogelijk lokale krachten bij betrokken worden, aldus Leijdekkers.

Doorbraak in zaak Decembermoorden

De nabestaanden van slachtoffers van de Decembermoorden hebben goede hoop op een hervatting van het proces tegen de verdachten in deze zaak. Edgar Ritfeld, een van de verdachten, had de uitspraak van de Krijgsraad om de zaak te schorsen (als gevolg van de amnestiewet in 2012), aangevochten. Dit om zijn onschuld bevestigd te zien door een rechterlijke uitspraak. Ondanks dat het om een individueel geval gaat, verwacht Sunil Oemrawsingh van de Stichting 8 december 1982 dat het proces weer vlot wordt getrokken. Irvin Kanhai, de advocaat van Bouterse en enkele andere verdachten, denkt daar heel anders over. Tegenover Starnieuws zei hij dat de uitspraak op zichzelf staat en niet geldt voor de zes verdachten die hij verdedigt.

Brandhout in de bouw

De bouwsector in Suriname zit in zwaar weer. Er zijn onvoldoende goed opgeleide bouwlieden, terwijl er volop gebouwd wordt. Een aanzienlijk deel van de geschoolde arbeiders is ‘brandhout’, stelt Harold Abas, manager bij Lincoln Construction and Engineering. Volgens hem is de situatie ‘vrij ernstig’. Bouwbedrijven proberen het probleem wel intern op te lossen door cursussen en vervolgopleidingen aan te bieden. Hier is echter weinig belangstelling voor. Niet alleen de scholing is een probleem, maar ook het loon. Bouwvakkers vragen vaak te hoge salarissen. Als ze die niet krijgen, stappen ze gemakkelijk over naar een ander bedrijf. Verder vormen het verloop van personeel bij bouwopdrachten, de aantrekkingskracht van tijdelijke, grote projecten en het wegtrekken naar andere landen voor met name de kleinere bedrijven een bedreiging.

Bonje om vieze restaurants

Ophef in de wereld van ‘culinair’ Suriname. Directeur Lesley Resida van het Bureau Openbare Gezondheidszorg (BOG) verwacht dat er nog heel wat lijken in de kast gevonden zullen worden wat betreft vieze restaurants. Hij wijst daarbij met de beschuldigende vinger naar districtscommissaris (dc) Mike Nerkust van Paramaribo Zuid-West. Deze verstrekt vergunningen om restaurants te openen zonder advies te vragen aan het BOG, is het verwijt van Resida. Daarnaast zou het BOG niet op de hoogte worden gesteld wanneer er een vergunning wordt verstrekt. De dc verweert zich door te stellen dat zijn werkzaamheden en die van het BOG elkaar niet doorkruisen, en zegt dat het controlebureau wel op de hoogte wordt gesteld van goedgekeurde vergunningaanvragen. Zodoende blijft het over en weer modder gooien.

Reddingsplan voor binnenstad

Onder druk van de Unesco heeft de raad van ministers een nooden beheersplan goedgekeurd voor de historische binnenstad van Paramaribo. De Unesco dreigt de werelderfgoedstatus af te nemen als er niet snel maatregelen worden genomen op het gebied van onderhoud. De organisatie van de Verenigde Naties verwijt de overheid door laksheid de ondergang van monumenten in de hand te werken. Zo zou er geld moeten worden vrijgemaakt om het onderhoud te financieren. Ook zou de Stichting Gebouwd Erfgoed Suriname (SGES) meer bevoegdheden moeten krijgen en sancties moeten kunnen opleggen aan eigenaren die hun pand onvoldoende conserveren. Tientallen historische gebouwen in de binnenstad zijn overigens van de overheid. Veel daarvan verkeren in deplorabele staat. De Unesco neemt in juni een beslissing of de door de regering aangekondigde maatregelen voldoende zijn om de positie op de Werelderfgoedlijst te behouden.

Leguanenproject Coronie stagneert

De geplande oplevering van het leguanenproject in Coronie is uitgesteld. De uitvoering van het bijzondere initiatief van Cleon Gonsalves Jardin da Ponte ondervindt vertraging vanwege een tekort aan financiën, waardoor onder meer de noodzakelijke omrastering niet kan worden voltooid. Hij zegt nog vijftienduizend srd nodig te hebben. Als het leguanenpark eenmaal af is, wil de ondernemer op het terrein van zesduizend vierkante meter tweehonderd leguanen loslaten, in de hoop dat ze zich massaal voortplanten. Het is de bedoeling dat op den duur leguanenvlees wordt verkocht. Dat zal echter pas over twee jaar kunnen gaan gebeuren, de tijd die leguanen nodig hebben om te volgroeien.

EBG strijdt tegen verkoop pand

De christelijke kerken in ons land hebben de handen ineen geslagen in een poging de al beklonken verkoop van het pand van het voormalige warenhuis Kersten in de Domineestraat terug te laten draaien. Het Comité Christelijke Kerken (CCK) heeft zich solidair verklaard met de Evangelische Broedergemeente (EBG), waarvoor de plek waarop het gebouw staat van grote historische en emotionele waarde is. In 1732 begon de Broedergemeente vanaf deze plek haar zendingswerk in Suriname. Het gebouw was eigendom van de Moravian Church Foundation, een werkarm van het overkoepelend orgaan voor alle EBG-gemeenten in de wereld. Het Surinaamse bestuur was niet op de hoogte gebracht van de verkoop aan enkele Chinese investeerders. Wat die met het pand gaan doen, is nog onbekend.

Rust voor Onafhankelijkheidsplein

Op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo mogen in opdracht van het kabinet van de president voorlopig geen activiteiten worden georganiseerd. De grasmat is door een overvloed aan feesten en andere bijeenkomsten in 2013 vrijwel volledig verdwenen en krijgt nu de kans te herstellen. Vooral de viering van Carifesta heeft ernstige schade toegebracht aan het gras. Het oorspronkelijke plan van de inmiddels ontslagen minister van Openbare Werken, Ramon Abrahams, om de grasmat te vervangen, is vooralsnog van tafel gehaald. Volgens directeur Eugene van der San van het kabinet moet het zich op natuurlijke wijze herstellen. Wanneer er weer gebruik van het plein gemaakt kan worden, is niet bekend. Van der San geeft aan dat er misschien wel uitzonderingen zullen worden gemaakt, bijvoorbeeld voor de jaarlijkse gebedsdienst van moslims. Daarvoor zal president Desi Bouterse echter persoonlijk toestemming moeten geven.

Anticorruptiewet onderweg

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk ligt er dan toch een anticorruptieontwerpwet ter goedkeuring bij De Nationale Assemblee, ingediend door president Bouterse. Vooral vanuit de oppositie werd daar al jaren op aangedrongen, echter lange tijd zonder resultaat. Met name Carl Breeveld (DOE) maakte zich sterk voor de wet en verzamelde zelfs tienduizenden handtekeningen die hij bij de president inleverde. Verwacht wordt dat binnen enkele weken het nieuwe voorstel in behandeling wordt genomen. Als deze is aangenomen, wordt het makkelijker om bestuurders en ambtenaren die zich schuldig maken aan corruptie en andere onfrisse handelingen, strafrechtelijk te vervolgen.

Niet iedere omu succesvol

Dat je in Paramaribo struikelt over de Chinese supermarkten, is bekend. In veel buurten kunnen consumenten binnen een straal van een kilometer kiezen uit dertig supermarkten. Dat ze elkaar kapot concurreren, ligt voor de hand. En dus verdwijnen sommige even onverwacht als ze gekomen zijn. Zoals aan de Arctonstraat op Tourtonne 5. In 2008 werd hier Beijing-supermarkt geopend, nog geen drie jaar later werd deze alweer, met stille trom, gesloten. Het onvoltooide pand bleef echter niet ongebruikt en dient nu als opslagplaats van, hoe kan het ook anders, Chinese handelaren. En volgens buurtbewoners dient de bovenverdieping heimelijk als doorgangshuis voor ‘nieuwe Chinezen’.






Comments ()