Parbode

Parbode

zondag, 03 februari 2008 22:00

Showbizzellende en volksverlakkerij

showellende.lucky-dube.jpg

De internationale showbizz in Suriname kwam vijftien jaar geleden goed op gang, toen ervaren Surinaamse organisatoren zich aan de ‘import’ van beroemde buitenlandse artiesten waagden. Shows van Jamaicaanse, Indiase en Indonesische topartiesten werden een groot succes, net als shows van een enkele Frans-Antilliaanse, Afrikaanse of (Surinaams-)Nederlandse artiest. Destijds verliep de organisatie ook niet altijd vlekkeloos, maar 2007 sloeg alles. Een record aantal afgelaste, veel te laat begonnen of super slecht bezochte shows viel het publiek ten deel. Te veel shows, te veel onervaren organisatoren, te weinig publiciteit en simpele volksverlakkerij worden als reden genoemd voor al deze showbizzellende in Paramaribo.

Bij alle reggaeshows hebben de Surinaamse artiesten die in het voorprogramma spelen de gelegenheid om een groot publiek te bereiken: van zesduizend mensen in het Anthony Nesty Stadion (NIS) of het Essed Stadion ernaast tot achtduizend mensen in Flamboyant Park. Lokaal zijn het alleen maar programma’s zoals toneelfestivals met minstens vijf toneelgroepen, Miss verkiezingen, een dans-, comedy- of zangwedstrijd die een groot publiek op de been brengen. Slechts een handvol Surinaamse muziek- en volkstoneelgroepen bezoekt jaarlijks Nederland om een paar shows te geven. Weinig export dus en veel import.

TEKST: Elvira Rijsdijk, BEELD: Hakim Pierre 

Comments ()

Parbode CurielZou die foto op de cover met opzet uitgekozen zijn vanwege de herkenbaarheid? Hij is rond 1930 gemaakt, maar nog steeds soppen we zo, water op kuithoogte, na een pittig buitje door de binnenstad. Natuurlijk, de Domineestraat was een stuk decoratiever, met haar elegante maagdenpalmen en vrijwel uitsluitend houten huisjes, maar het eerste model auto doet het water opspatteren, de dames waden behoedzaam door die zondvloed, terwijl de kinderen er uitbundig in rond plonzen. Bovendien, in al die 238 foto’s die het boek rijk is, komt er niet één meer voor waar de zon niet schijnt. Overlast en misstanden zijn zorgvuldig weggepoetst.

Toch, als je nog eens goed naar het omslag kijkt, begrijp je opeens de keuze: linksboven is nog net het uithangbord van Domineestraat 28 te lezen: Augusta Curiel, fotografiste. Samen met haar zuster Anna dreef ze er haar fotoatelier en in de eerste helft van de vorige eeuw golden ze als de meest toonaangevende fotografen in Suriname. Niet vanwege hun artisticiteit of oorspronkelijke cameravoering: Augusta fotografeerde nooit uit de hand, altijd met een statief (wat ook haast niet anders kon met die bakbeest modellen platencamera’s) zodat haar foto’s en portretten doorgaans zeer statisch zijn, zonder veel fantasie of fotografische durf. Maar wél helder. En haarscherp, tot in de uiterste hoeken.

 

Augusta Curiel,
Fotografe in Suriname 1904-1937
ISBN 978906834815
Prijs € 29,50

  TEKST: Leonoor Wagenaar

Comments ()
woensdag, 06 februari 2008 22:00

Onderwijs in verval

opinieonderwijs.jpgHet is een rampjaar voor het onderwijs. Het begon in oktober al chaotisch met te weinig klaslokalen, scholen, schoolbankjes en -stoelen en een tekort aan leerkrachten, de wekenlange staking rond de jaarwisseling heeft ervoor gezorgd dat menig student op de tenen moet lopen om dit schooljaar met succes af te ronden. Een oplossing voor het verval in het onderwijsveld is niet in zicht.

  

 Leerlingen die hun eigen stoel mee moeten nemen naar de klas, copycenters die dankzij het gebrek aan leerboeken financieel binnenlopen aan kopieerklussen, kinderen die op het heetst van de dag naar een middagschool moeten, schoolgebouwen die al jaren schreeuwen om een grondige renovatie, ontevreden (en niet altijd even kundige) leerkrachten; het is slechts het topje van de ijsberg als de ellende binnen het onderwijs wordt aangehaald.
Regering op regering praat over oplossingen. Zoals ook wordt gesproken over het volledig op de schop gooien van het huidige, in alle opzichten verouderde, onderwijssysteem. Deze regering werkt aan een nieuwe opzet van het basisonderwijs, maar daar hebben maar weinigen binnen de sector vertrouwen in. Immers, er zijn in de afgelopen decennia al zoveel fraaie plannen gepresenteerd die vervolgens een zachte dood zijn gestorven. Zo is de Kweekschool Nieuwe Stijl, die al in 2003 van start had moeten gaan, maar waarvan de lancering aan het begin van het schooljaar plotseling in de ijskast werd gezet, er nog altijd niet. Terwijl al jaren wordt geschreeuwd om een grondige verbetering van het opleidingsniveau van leerkrachten.

TEKST: Armand Snijders, BEELD: José Kamps 

Comments ()
vrijdag, 01 februari 2008 13:30

Heibel rond een brug

bruggen2klein.jpgVeel bewoners van grote delen van Para wachten al jaren met smart op een nieuwe Carolinabrug over de Surinamerivier. Maar een fikse aanvaring gooide kort voor de opening eind vorig jaar roet in het eten. De aannemer zit nu met de armen over elkaar, terwijl het ministerie van Openbare Werken en de verantwoordelijke voor de aanvaring, Rudisa, kibbelen over de schade. 

De bouw van de Carolinabrug is begonnen in oktober 2005. De planning was toen dat deze binnen zestien maanden gereed zou zijn. Inmiddels zijn we 28 maanden verder en is de oude houten Carolinabrug, die in 2001 door een aanvaring werd vernield, nog steeds niet vervangen door een betonnen exemplaar. De nieuwe brug zou op 25 november vorig jaar opgeleverd worden, maar in oktober voer een schip van het bedrijf Rudisa zo hard tegen een pijler, dat twee, en later nog een derde wegdeel in het water terechtkwamen. De bouw kan pas weer worden voortgezet als de rommel is opgeruimd en de schade is betaald.

TEKST: Marieke Roeleveld, BEELD: Bouwbedrijf van Kessel  

Comments ()
donderdag, 31 januari 2008 22:00

Halverwege de rit

  opinieregerering-venetiaan.jpg

De derde regering van president Ronald Venetiaan is halverwege de rit. Over een kleine 2,5 jaar zijn er weer verkiezingen en zal het Nieuw Front Plus door al dan niet kritische stemgerechtigden worden afgerekend op de geleverde prestaties. Het gemor vanuit grote delen van de samenleving is traditiegetrouw niet van de lucht. Maar hoe goed of slecht doet de regering het nu werkelijk? Welke leden van de ministerraad bakken er wel iets van, wie zijn de zwakke broeders of zusters? En is president Venetiaan wel de leider waar het volk vertrouwen in heeft? Parbode maakt de tussentijdse balans op en zoekt de plussen en minnen.

 

TEKST: Armand Snijders, BEELD: Vincent Boon 

 

Comments ()
donderdag, 31 januari 2008 22:00

Russische roulette op de brom

 

brommerklein.jpgBrommer rijden in Suriname is levensgevaarlijk. Dit blijkt uit de statistieken van 2007 over verkeersongevallen met dodelijke afloop: bijna eenderde van het totale aantal verkeersdoden was bromfietsbestuurder of duorijder. Maar wie of wat valt dat te verwijten? Want terwijl de verschillende weggebruikers zich dodelijk aan elkaar ergeren, maken zowel bromfietsers als automobilisten gretig gebruik van het overwegend ontbreken van wegmarkeringen, drempels, stoplichten en verkeerscontroles.

Brommerbestuurders met onveilige, verboden helmpjes op hun hoofd, stunten op één wiel tussen bumperklevende auto’s door: het is een veelvoorkomende verkeerssituatie op de Gompertstraat. Remy Sarmin (22) lag hier, in nog geen veertien dagen tijd, drie keer onder zijn brommer. “Autobestuurders houden totaal geen rekening met bromfietsers”, vertelt de boze Sarmin. “Ze vinden dat de wegen van hen zijn en nemen altijd hun brik. Terwijl ik toeterde en schreeuwde, werd ik gewoon van de weg afgedrukt. Nu is mijn brom stuk en ik zit onder de schrammen en blauwe plekken.”

 TEKST en BEELD: Fleur Venhuizen 

Comments ()
maandag, 04 februari 2008 22:00

Paramaribo Post Batavia

batavia.jpgBatavia 

 Het artikel ‘Trekpleister met besmet verleden’ in Parbode nr. 19 noopt mij tot reactie. Op zich uiteraard erg prettig dat Batavia als item is opgenomen in uw blad. Dit blad evenwel behoort actueel en waarheidsgetrouw te zijn.
Correctie verdienen de volgende zaken:

1.    De foto’s: deze zijn van lange tijd geleden behalve de foto’s van het zicht op Batavia met de boot 'Peerke' en de nieuwe steiger.

2.    De tekst bij Batavia: de geest van Toffi (geen Kofi) waart niet meer rond sinds zijn graf hersteld is.

3.    De komst van de boeroes en hun vestiging te Groningen zette de overheid aan de kolonies te verplaatsen.

4.    In 1897 werd Batavia verlaten en werden alle hutten in brand gestoken. Ook de kerk, de directeurswoning en dokterswoning gingen in vlammen op. Zo kreeg het oerwoud weer kans om alles te overwoekeren. Er was dus geen verval!

5.    De touroperator Mets heeft geen enkel initiatief genomen om Batavia toegankelijk te maken. Zij maken slechts gebruik van wat anderen hebben opgebouwd. Het is het initiatief geweest van de beheerder Richard Boldewijn en mijn persoon.

6.    Met behulp van derden (zeker niet van Mets) is de bijbehorende infrastructuur hersteld en opgebouwd. Met name mag de Stichting Jacques de Leeuw genoemd worden.

7.    De op Batavia geplaatste kruiswegstaties zijn geenszins ‘heimelijk’ aan Petrus Donders opgedragen. Het is de opdracht aan de kunstenaar Leo Wong Loi Sing geweest een bijzondere kruisweg te ontwerpen waarin het lijden van Christus zijn weerspiegeling vond in het lijden van de melaatsen en de liefdevolle zorg van Petrus Donders.

8.    Het graf van Peerke is op Batavia niet te bewonderen. Daar waar zijn graf was is een kruis opgericht. Op die plek branden bedevaartgangers wel wat kaarsjes. Vlak naast de plaats waar eens pater Donders begraven lag ligt het graf van pater Hennink. Zijn graf is afgedekt met een mooi bewerkte grafsteen. Dus van een praalgraf van Petrus Donders is niets te bespeuren.

Jammer van zoveel onwaarheden in zo’n klein artikeltje. Een nieuw en waarheidsgetrouw artikel zal te zijner tijd op zijn plaats zijn.

Mgr. W. de Bekker
Bisschop van Paramaribo

Comments ()
donderdag, 31 januari 2008 22:00

Paramaribo Post Politiek cafe

PARAMARIBO POST

Politiek café 

Ik wil langs deze weg mijn dank uitbrengen voor de uitnodiging die ik van u mocht ontvangen voor een bezoek aan het politieke café van 4 januari en tevens mijn bewondering en waardering uitspreken voor het gehalte van het gebodene. Het is beslist geen overdrijving als ik verklaar; dat ik sedert mijn terugkeer in Suriname nu al bijkans twee jaar geleden, nimmer een openbare discussie van een dergelijk gehalte heb mogen bijwonen. Sinds jaar en dag erger ik mij groen en geel aan en trek ik ten strijde tegen de wijze waarop debatten en discussies in ons land plegen te worden gevoerd. In de Griekse Oudheid werd een debat omschreven als de ontmoeting van twee contraire meningen die na kennismaking met elkaar gezamenlijk hun weg vervolgen.
Duitse filosofen als Feuerbach zagen een debat als de botsing van these en antithese waaruit als hogere orde de synthese voortkomt. Zoals bekend vormde deze opvatting een van de hoekstenen van het communistische bouwwerk. De Fransen lanceerden de frase: pour le choque des opinions nous arrivons a la verité. Kortom: vooruitgang van kennis wordt sedert onheuglijke tijden toegeschreven aan de correcte uitwisseling van meningen en gedachten.
En in Suriname? In ons land is het doel van een debat: de domheid van de opponent aan te tonen, de eigen geweldigheid te etaleren, en als overwinnaar uit het strijdperk te treden door de ander te verpletteren en te bedelven onder woorden. Dat daarbij argumenten worden aangevoerd die wijzen op een geringe kennis van zaken als gevolg van het matig ontwikkelde leesgedrag, mag daarbij niet hinderen. De toeschouwers weten toch niet beter en applaudisseren uitbundig voor degene die het luidruchtigst zijn of haar mening de wereld in kan slingeren. Men voelt zich tekort gedaan, vernederd en gekleineerd als men het eigen ongelijk moet erkennen en bekennen.
In talrijke geschriften heb ik getracht de achtergrond van deze verwerpelijke attitude te verklaren en een voorzet te geven voor een vruchtbare discussie daarover. Ligt zij in onze jeugd? Ligt zij aan onze opvoeding? In Switi Sranan bijvoorbeeld draag ik de bouwstenen aan voor meer ter zake kundigen zoals psychologen, sociologen en pedagogen als uitgangspunt voor het ontwerpen van een therapie. In onze jeugd speelden wij, om een enkele aanwijzing te geven, niet om te spelen maar om te overwinnen.
Ligt zij in onze genen? In een essay geschreven voor de NRC ter commermoratie van 25 jaar onafhankelijkheid (het blad had behalve aan mij, ook aan de heren Lachman en Arron gevraagd naar onze visie over het resultaat daarvan) verklaarde ik het gebrek aan vooruitgang, en de constante strubbelingen daarvoor en daarna, niet uit symptomen van noodzakelijke kinderziekten maar uit onze breeding. In tegenstelling tot overig Amerika schreef ik, waar veel lieden uit Europa, voortkomend uit de beter ‘beschaafde kringen’ heengingen, lieden die konden fungeren als rolmodellen, stammen onze mensen overwegend af van de heffe van andere volkeren. Vanwege de notoire gewelddadigheid van ons land tijdens de slaventijd en het wantrouwen in een economische take off daarna, gingen mensen van hoogwetenschappelijk gehalte nagenoeg niet naar Suriname.
Ligt zij aan onze geografische ligging en het daaruit voortvloeiende isolement hetgeen ons verhindert om kennis te dragen van en ons op te trekken aan de mores van de meer geavanceerde gemeenschappen hetgeen ons sterkt in de overtuiging dat wij goed bezig zijn? Ik heb Surinaamse studenten steeds op het hart gedrukt om zich tijdens studie in Nederland aan te sluiten bij Nederlandse studenten corpora, maar neen ze blijven klitten aan elkaar en de slechte gewoonten nemen ze mee naar Nederland en weer terug.
donner.jpg De discussie tijdens het politieke café was als een oase in de dorre woestijn van onvruchtbare gedachtewisselingen. Ik heb daarvan genoten. Zelfs de keuze van de locatie en van de persoon van de inleider bleek bij dieper nadenken een master stroke: de bewindsman werd (terwijl hij in gedachten verwijlde bij grootse projecten zoals vaste oeververbindingen) met de neus gedrukt op de staat van het wegdek. Het is mijn hoop dat het U gegeven moge zijn om het goede werk zonder wanklanken voort te zetten en dat de discussies in het café een spillover effect zullen mogen hebben op de gemeenschap.
Prof. mr.dr. W.R.W. Donner

 

Comments ()
donderdag, 31 januari 2008 22:00

Aan de Stamtafel

Aan de Stamtafel

Eén ding is overal in Suriname gelijk.
Van de chique terrassen tot bij omu Sneysi op de stoep. Na werktijd, wanneer het
licht verandert en de rust in de mensen weerkeert, gaan de djogo’s open en wordt er tori gepraat. Parbode luistert mee…


Blaaspijpjes en laserguns!
Huh, watte??
Blaaspijpjes en laserguns!!
Ja, ik hoor je wel, maar wat moeten wij er mee?

Comments ()
Pagina 62 van 62