Hazzan-kan-niet

Intussen hebben we weer eens NvdC (Nacht van de Coup en niet van de Revolutie) gevierd. De revo was het beoogde proces dat daarna op gang geforceerd werd, en dat heftig tegengeforceerd werd, totdat dat heen-en-weer-geforceer ontaardde in een slachting (anderen formuleren: grote schoonmaak van anti revo-krachten), de zoveelste in onze vreet-same historie.

Houtvlot

Vijf dagen zijn we nu onderweg, vier man op drie houtvlotten. Hemelsbreed is het een stukje van tien kilometer, in werkelijkheid schat ik het op vijfentwintig. De kreek kronkelt als een duizendpoot en we zijn nu pas halverwege. Twaalf kilometer in vijf dagen. Gisteren maakten we nog geen vierhonderd meter en dat was toch hard werken!

Het jaarlijks terugkerend volksevenement staat weer voor de deur: de BVSS-Fernandes Avondvierdaagse, kortweg AVD. Deze wandelmars, die dit jaar plaatsvindt van 15 tot en met 18 april, wordt voor de 45ste maal georganiseerd. Aan de start worden tussen de drie- en vierduizend lopers verwacht.

Tante Esselien van Doornegat is een bekende verschijning in Suriname en Nederland. Wekelijks ontvangt ze bij ‘Raymann is Laat’ beroemdheden, die ze liefdevol over de knie legt. Regelmatig vertelt ze over haar man Rudie en haar zeven kinderen van acht verschillende vaders. Parbode wist één van deze kinderen in Suriname te traceren. Hij is bereid om zijn gedachten, opgetekend in brieven aan zijn moeder, met onze lezers te delen.

Ethiek is een makkelijk definieerbaar maar toch vreselijk moeilijk begrip. Zeker als je het in je dagelijkse handelen moet nastreven. Vooral politici hebben er na hun verkiezing een handje van om alle ethische regels overboord te gooien. Met de stembusgang van 2010 in zicht, is het volk in hun ogen opeens wel weer (tijdelijk) belangrijk.

Het was letterlijk en figuurlijk een harde klap, toen eind februari een Nederlandse toerist om het leven kwam door een palmboom die als een luciferhoutje omklapte. De plannen voor de rehabilitatie van de tuin werden plotseling met een rotgang uitgevoerd. Plannen die eerst geen voorrang hadden, zijn nu prioriteit. Het gevoel van het kalf dat eerst moet verdrinken om daarna pas de put te dempen, overheerst in de reacties.

 Leonoor Wagenaar was vanaf de oprichting tot juni 2008 hoofdredacteur van Parbode. Maar de werkelijke reden voor haar verhuizing enkele jaren geleden naar Suriname was dat zij en vooral haar man René Segerius hier een cruiseschip wilden bouwen. Daarover schreef ze een column in de Amsterdamse krant Het Parool, die ophield toen de Mi Gudu in de vaart werd genomen. Nu krijgen deze columns een vervolg in Parbode (en op www.migudu.net).

In Suriname kun je op vrije dagen alle kanten op om ontspanning, vertier en avontuur te zoeken en vinden. Of je nu op zoek bent naar water, jungle of gewoon een rustig plekje om in de hangmat te luieren, er zijn oorden genoeg waar je je hart kan ophalen. Parbode helpt een handje bij de zoektocht en beschrijft iedere maand een bestemming.

  Abseyvidonity

Grote beha’s

Double C is een klein winkeltje dat een beetje verscholen ligt aan de Kwattaweg.
Sinds januari hoeven vrouwen met een grote cupmaat niet meer naar het buitenland voor hun beha’s: Double C is here to stay.
 

Studioten

Soms vraag ik mij wel eens af wat er in hemelsnaam in Surinaamse televisiestudio’s gebeurt. En of er wel technici zitten die enig verstand van zaken hebben. Ik heb zo mijn twijfels. Er zitten in sommige studio’s behoorlijk wat idioten (de zogeheten studioten). Waarom ik dat vind? Kijk een paar uur televisie, en u zult mij begrijpen.

We kunnen het natuurlijk hebben over het feit dat De Dijk voor het eerst in haar bestaan een cd in het buitenland heeft opgenomen (drie keer raden waar de naam van het album vandaan komt?).
We kunnen het er natuurlijk ook over hebben dat ‘Brussel’ zo’n succes is dat er binnen een mum van tijd een gouden exemplaar in ontvangst mocht worden genomen (terecht want Brussel is één van de betere, zo niet de beste cd van De Dijk ooit).

‘Nou, hier ga ik eens goed voor zitten. Afgaande op de titel krijg ik heftige kost te lezen’, dacht ik toen ik ‘Mishandeling Hindostaanse vrouw’ van Lolita Soedamah in handen kreeg. Dat veel Hindostaanse vrouwen slaag krijgen van hun man is een bekend gegeven, maar dat iemand haar relaas uit de doeken wil doen, is vrij bijzonder. Zeker in boekvorm. Ik verwachtte iets van het niveau van ‘Bedek je schande’ van Usha Marhé, waarin zij op schokkende
...
Lees meer >>

Anil Ramdas vertoefde een jaar in zijn geboorteland Suriname met de opdracht een boek te schrijven. Het werd een martelgang, die is verwoord in ‘Paramaribo, de vrolijkste stad in de jungle’. Anders dan de titel doet vermoeden, word je als lezer niet vrolijk van het boek. Je kunt je ook afvragen wat Ramdas in hemelsnaam in die twaalf maanden heeft uitgespookt, in zijn mislukte poging iets leuks bij elkaar te schrijven.

Het mysterie (4)

Ik kon er niet meer van slapen. Het Mexicaanse muizenpaar Norbert en Juanita Gonzales en hun negen schattige muizenmeisjes hadden mijn dagelijkse leventje in de tijd van enkele weken zozeer veranderd, dat ik een gast was geworden in mijn eigen huis. Eerst had mijn broer mij met een blik vol medelijden aangekeken en geadviseerd een bevriende psycholoog te raadplegen. Daarna had mijn beeldschone nieuwe geliefde Norma de benen genomen, toen zij ontdekte dat onze vrijages als
...
Lees meer >>