Op 3 april kwam co-piloot Robert Lackin bij het vliegveld van Benzdorp om het leven tijdens de vliegramp. Zo jong, 23 jaar, en nog zo vol dromen: hij wilde piloot worden op een grote Boeing. En uiteindelijk was het plan om een eigen vliegbedrijfje op te zetten. Hij zou dan met één kleintje beginnen en stapje voor stapje zijn vloot uitbouwen. Daar heeft het noodlot in één klap een streep door gehaald. Zijn ouders en weduwe rouwen intens om het verli

De ramp met de Antonov-24 van Blue Wing, op die zwarte dag van 3 april, roept de vraag op hoe het is gesteld met de veiligheid van ons (vooral binnenlands) vliegverkeer. Afgaande op de geluiden van verschillende deskundigen is de situatie niet best.

Suriname is waarschijnlijk het enige Caricom-land dat geen cricket, maar voetbal als volksport kent. Velen van ons waren of zijn nog steeds niet op de hoogte van het cricketgebeuren in ons land, maar dat wil niet zeggen dat het er nooit heeft bestaan. Want de cricketsport zal dit jaar zijn 120-jarige bestaan in Suriname vieren. We doen het overigens niet slecht, gezien de recente promotie naar de eerste divisie van de Americas World Cricket League.

Ik moest weer eens een stempeltje in mijn paspoort hebben. Waarom heeft niemand me ooit kunnen uitleggen - maar zonder stempeltjes gaat het niet. Nu ben ik ingeschreven in het district Sipaliwini.

Het is gezelliger in de rij van Sipaliwini dan in de verlengde rij van de Coppenamestraat. Want bij de Coppenamestraat kankert iedereen na een uurtje rijhangen. Bij Sipaliwini niet. Men aanvaardt de exotische cultuur der stedelingen en rijhangen hoort daar blijkbaar bij. Toeristen moeten i...
Lees meer >>

Een koude djogo voor de gezelligheid of een chiller om even lekker te ontspannen na een drukke werkdag. Dat doet bijna iedereen wel eens. Maar wat als het niet bij een drankje blijft? Wat als die djogo het enige is waar je nog aan kunt denken en de rest van de wereld onbelangrijk lijkt? Suriname heeft te maken met een groeiend alcoholprobleem. Deskundigen spreken zelfs van ‘een alarmerende situatie’.

Maya (61)

“Waarom wachten tot je trouwt, was de titel van het boekje wat mijn moeder meegaf toen ik voor het eerst met mijn vriendje Bryan op vakantie ging. Enthousiast showde ik ons op de kop getikte surrogaathuis op wielen: een roestige pick-uptruck, volgeladen met proviand, een gasbommetje om op te koken en een tent om samen in te slapen. Moeke was helaas wat minder blij met de plannen van haar jongste dochter en polste hoe we in gedachten hadden de nachten door te brengen....
Lees meer >>

Voor kinderen kan de Surinamer streng zijn, maar bij het zien van zijn vogeltje smelt hij. Weerloze liefde voor die ondeugende monki-monki, die rebbelende papegaai, die trouwe hond of kat. Kortom: een rubriek over mensen en hun dierbaarste huisgenoot.

Het mediabeleid, voor zover dat er nu in Suriname is, voldoet niet aan de eisen van deze tijd. Het is onoverzichtelijk en erg onduidelijk. Dat zegt politicus en mediadirecteur Soewarto Moestadja tijdens het Parbode Politiek Café begin april. Al is zijn eigen standpunt over hoe de relatie tussen media en politiek er in de toekomst uit moet komen te zien, ook niet altijd even helder.

Op 5 juni is het precies 135 jaar geleden dat de Lalla Rookh hier de eerste Indiase contractarbeiders aan land zette, Er zouden er nog velen volgen, in totaal 34.000. In dat licht is er een tentoonstelling te zien in het Fort Zeelandia. Boeiend, omdat zelfs hindostanen soms de oorsprong van hun traditionele gebruiken, handelingen of kledij niet meer kunnen duiden, en de buitenstaanders al helemaal niet.

Dorothy en Piquero Ong-A-Swie hebben regelmatig watertandende mensen aan hun toonbank staan. Starend naar het bord waarop met wit krijt de snacks staan geschreven, stamelen de klanten hun bestelling: ‘Mag ik een patatje, jaaah, een patatje oorlog, maar dan wel met Hollandse satésaus en uitjes, lekker veel uitjes.’ Het kan de eigenaresse van de Hollandse snackbar Frietpunt nl verbazen. “Dat je een snack zó kunt missen,” zegt Dorothy hoofdschuddend.

Trendonderzoek in Europa en de Verenigde Staten toont aan dat steeds meer consumenten waarde hechten aan natuurlijke, authentieke producten uit de tropische groene gordel. En ze zijn bereid daarvoor flink in de buidel te tasten. Een belangrijke factor bij de aankoopbeslissing vormt ‘het verhaal achter het product’. Wordt het milieu gerespecteerd? Worden de mensenrechten nageleefd? Genereren de producten eerlijke inkomsten voor de werknemers? Suriname, profiteer van deze mark...
Lees meer >>

Het Bijlmerpark biedt de laatste weken een troosteloze aanblik. Duizenden bomen zijn omgezaagd om plaats te maken voor het nieuwe park zoals dat door planologen is uitgedacht. Het zal ongetwijfeld prachtig worden, dat nieuwe Bijlmerpark, maar deze kale zandvlakte met hier en daar een hoge berg houtsnippers stemt hoofdzakelijk treurig. Wat wordt er toch verschrikkelijk veel gesloopt in naam van de vernieuwing van de Bijlmer!

Dat Suriname boordevol zit met talentvolle jongeren op ieder gebied, is niet onbekend. Deze jonge mensen gaan ervoor om de Surinaamse reputatie in de toekomst nationaal, en misschien zelfs internationaal, eer aan te doen. Maar toch wordt over het algemeen weinig aandacht besteed aan opkomend talent. Parbode brengt daar verandering in. Deze maand: zwemmer Angelica Hilversum. amazone.

Wat gaat het toch snel: deze maand bestaat Parbode alweer twee jaar. Gelukkig zijn we er de afgelopen tijd met aanzienlijk minder kleerscheuren van afgekomen dan in het eerste jaar. Geen bedreigingen, processen, kort gedingen en aanhoudingen voor een ‘aanklacht wegens smaad’. Je zou je ongerust gaan maken: zijn we minder kritisch aan het worden? Zijn we ons venijn kwijt? Wegen we onze woorden van schrik nu op een goudschaaltje? Of, en dat kan natuurlijk ook, men is zo zoetjes...
Lees meer >>

Als enigste land in Zuid-Amerika is Suriname niet tegen de Japanse walvisvaart. De regering kiest op een goedkope manier liever voor cadeautjes vanuit het land van de Rijzende Zon, dan voor het behoud van een unieke diersoort. Deze vorm van politieke prostitutie dreigt het monster der oceanen de omvangrijke kop te kosten.

Het was in 1988 dat er voor het laatst een expeditie naar de 721 meter hoge Ebbatop in het Van Asch Van Wijckgebergte ging. Nu, dertig jaar later, is een groep avonturiers op zoek gegaan naar het oude pad van toen. Een ware expeditie die met wat essentiële aanpassingen over twee jaar in de folders moet komen te staan.

Drie april ligt nu al in ons geheugen opgeslagen als de Zwarte Donderdag van dit nog prille jaar. Negentien mensen in één, letterlijk en figuurlijk, oorverdovende en oogverblindende klap, weggevaagd. Negentien mensen, dat is veel. Elk leven is veel. Maar in zo’n relatief kleine gemeenschap komt het verlies van zo’n aantal dubbel hard aan; iedereen kent, is gerelateerd, was intiem of op afstand bevriend, heeft in elk geval een van de slachtoffers ooit ontmoet. Hoe pakt

Opnieuw is het onrustig in de bananensector. De SBBS heeft het zwaar te verduren door acties van werknemers die geen genoegen nemen met hun karige inkomsten. Bananen, ze groeien zo makkelijk en zoveel in Suriname. Minder makkelijk wordt het als je daarmee een bedrijf wil runnen dat ook internationaal iets te betekenen heeft.

Het leek een reportagetrip zoals we al zovele hadden gedaan: naar de Brownsberg om te zien in hoeverre de in september vorig jaar (naar aanleiding van een reportage in Parbode) verjaagde illegale goudzoekers zijn teruggekeerd. Maar het reisje werd uiteindelijk toch geen routineklus: het driekoppige Parbode-team verdwaalde hopeloos in de jungle en bracht, nogal klungelig uitgerust, noodgedwongen de nacht provisorisch in de schoot van Moeder Natuur door. Om vele uren later, dankzij tiental...
Lees meer >>