Vliegen is niet fijn

Dat een columnist af en toe wat moet chargeren om zijn punt duidelijk te maken is mij als journalist niet onbekend. In uw column ‘Vliegen is niet fijn’ in Parbode 36 slaat u echter met uw opmerking dat ‘het chaotisch tafereel’ van de 100 procent controles op Schiphol (reden: het regent al ruim een kwart eeuw coke in Nederland die vanuit Suriname wordt aangevoerd) ‘even de associatie oproept met de joden die in de Tweede Wereldoorlog naar

Al jaren wordt er over gesproken om het openbaar vervoer te reguleren. Er ligt zelfs een heus plan om proef te draaien, waarbij particuliere bussen keurig op tijd moeten gaan rijden en keurig bij herkenbare haltes moeten stoppen. Maar keer op keer wordt de uitvoering uitgesteld. Vooral omdat de bushouders er zelf geen brood in zien.

“Ik heb het perceel waarop in woon eigenlijk te danken aan mijn eerste keer. Tegenwoordig zouden ze zeggen: het is nette prostitutie. Maar voor mij was het destijds logisch. Een man ontmaagdt je, dan moet hij iets voor je doen. Daar heeft mijn moeder wel voor gezorgd. We woonden achter op een perceel aan de Timmermanstraat. Mijn moeder was een vrouw van lichte zeden, om het netjes te zeggen. Mijn zusje en ik wisten wat ze voor de kost deed, dat heeft ze nooit verzwegen. Ze zei ons ook al

ANWB reisgids suriname

De ANWB heeft in de reeks ‘Extra’ een reisgids uitgegeven over Suriname. Eindelijk zou je denken, want van één van de grotere (en betere) reisgidsen- en kaartensamenstellers van Nederland zou je verwachten dat Suriname eerder ‘in the picture’ zou zijn gekomen met een actuele handleiding voor reizigers. Maar je zou misschien ook kunnen concluderen dat we nu eindelijk echt meespelen op toerismegebied? In ieder geval, het is een ke
...
Lees meer >>

Alles wat de klok sloeg, was Viezo, ja, dat salarisgefrommel dat eerst Tjonahing werd genoemd en na jaren geldvergooien opeens werd verminkt tot Viezo. Waarop baseerde wie de nieuwe salarisreeksen? Op ervaring, dienstjaren, diploma’s of op maximale stemmenwinst onder lagerbetaalde ambtenaren? G.W.S. (Gado Wan Sabi). Gevolg: een geklungel van jewelste om zoveel duizend ambtenaren nog in te passen, uit te passen, op te passen en onder te plassen. Studeer liever niet door en blijf liever on
...
Lees meer >>

De kiezers mogen ervan uitgaan dat ze eind mei 2010 weer naar de stembus mogen om een regering te kiezen. Valt er wel wat te kiezen of belooft het vastgeroeste oude weer veel van het nieuwe? In deze rubriek, die tot de verkiezingen zal doorlopen, houdt Parbode de gang van zaken in de politiek kritisch tegen het licht via analyses, opiniebijdragen en interviews.

Jongeren kunnen sinds december 2008 bij het Youth Drop In Centre van Stichting Lobi terecht voor informatie over puberteit, seksualiteit, hiv/aids en groepsdruk. Een groot deel van de jeugd weet echter nog niet van dit bestaan af. Om meer bekendheid te geven aan dit informatiecentrum is het boekje ‘Iem Sabi’ verspreid onder de doelgroep.

Ze is 74, maar dat valt niet aan haar te zien. Opgewekt zit Irene Welles-Burke in de tuin van haar huis. Het ene half jaar woont ze in Nederland en als het daar koud wordt komt ze voor het andere half jaar naar Suriname. Drie jaar geleden begon Welles-Burke gedichten te schrijven en onlangs is haar tweede boekje gepubliceerd: ‘Fa y’o krey.’

In Suriname kun je op vrije dagen alle kanten op om ontspanning, vertier en avontuur te zoeken en vinden. Of je nu op zoek bent naar water, jungle of gewoon een rustig plekje om de hangmat op te hangen, er zijn oorden genoeg waar je je hart kan ophalen. Parbode helpt een handje bij de zoektocht en beschrijft iedere maand een bestemming. Deze maand: Blaka Watra.

Ik moest iets repareren, een paar dorpen stroomopwaarts, dus ik sjouwde mijn buitenboordmotortje naar de rivier. Als de jongetjes dat zien, willen ze allemaal meevaren. Twintig jongetjes in mijn bootje, dat gaat niet. Maar Soolan was alleen, dus hij mocht mee.
“Maar eerst je moeder vragen”, eiste ik. “En ik wacht niet. Als ik klaar ben vaar ik weg.” Ik ging verder met mijn boot laden: gereedschapskist, benzinetank, ampèremeter.

Ze stonden ‘op den laagsten trap van ontwikkeling’, de 28 Surinamers die in 1883 werden tentoongesteld op het Museumplein. De Nederlanders vergaapten zich, maar wat vonden de inboorlingen zelf? Dat vermeldt de historie niet. Parool-redacteur Stevo Akkerman baseert op historische gegevens van de tentoongestelde Surinamers de roman ‘De inboorling’, die in april is verschenen bij uitgeverij Nieuw Amsterdam.

Een zonovergoten woensdagmiddag in Paramaribo. Het is een gewone werkdag maar, toch puilen de casino’s uit. Jong, oud, rijk en arm zijn elke dag te vinden in de vele casino’s in de hoofdstad. Je krijgt er gratis eten en drinken en het entertainmentgehalte is hoog. Paramaribo telt zestien casino’s voor 250.000 inwoners. Daaruit mag je concluderen dat er behoefte aan is. En dat er veel gokkers zijn. Hoeveel daarvan als verslaafd kunnen worden aangemerkt, vertellen de cijfers ni

In elk leven schijnt soms de zon en valt er af en toe wel eens een buitje. In het leven van Errol Haselhoef zijn de weersberichten voortdurend somber.

Vanuit een speaker aan de muur galmt Amerikaanse hiphop de zaal binnen, terwijl een eenzaam discolichtje aan het plafond hard zwoegt om wat kleur op de witbetonnen vloer te persen. Gordijnen voor de grote glazen ramen bij de ingang houden een deel van het zonlicht buiten, maar door de getraliede zijramen stroomt het toch naar binnen waardoor de disco-fever niet helemaal aan lijkt te willen slaan.

 

Er zijn een paar dingen die ik zeker weet in dit leven. Nederland zal nooit meer winnen op het Eurovisie Songfestival. Je kunt beter geen koffie kopen op het station. Na regen komt zonneschijn. Een bezoek aan Parijs valt nooit tegen. De kleinste doperwten zijn het lekkerst. Exodus is het beste album van Bob Marley and the Wailers. En: Roy Groenberg is altijd boos.
Onvrede is het handelsmerk van de voorzitter van Eer en Herstel, de stichting die zegt op te komen voor de belangen van de nazaten
...
Lees meer >>

Etienne Stadwijk op de valreep, spontaan, onvoorbereid. Het kan net nog even, want hij vertrekt snel weer naar New York, waar hij al ruim twintig jaar woont en werkt. Eergisteren was er het ‘Brother 2 Brother’-concert samen met gróte broer Derick. Met de nadruk op gróte, want Etienne is jonger en niet ouder, dat u dat goed begrijpt. Na het officiële concert in Torarica, speelt hij nu informeel in Joke’s Crabhouse. Morgen nog wat zaken rege