Alleen zwarte mensen zoals wij worden toch gepiept?

Ernest Angley was even in het land! De blinden zouden kunnenzien, de doven weer horen, de kreupelen lopen en het lijden van aids-patiëntenzou tot het verleden behoren. Reden voor Parbode om, gewapend metzwemmerseczeem, obstipatieproblemen en aangeboren scepsis, een kijkje te gaannemen tijdens de gebedsbijeenkomsten van de opmerkelijke Amerikaan, die doorzijn volgelingen de hemel in wordt geprezen.

Bij een regering die uitblinkt in lamlendigheid, vriendjespolitieken het veiligstellen van de eigen materiële belangen, is er één minister diemet kop en schouders uitsteekt boven het gekrakeel: Chandrikapersad Santokhi,minister van Justitie en Politie. Onkreukbaar en niet te stuiten. Een echtecrimefighter zegt de één bewonderend, geen politiek- maar een politiebeest zegtde ander instemmend. En allemaal fluisteren ze hoopvol: als díé nou eens onz...
Lees meer >>

Eén ding is overal in Suriname gelijk. Van de chiqueterrassen tot bij omu Sneysi op de stoep. Na werktijd, wanneer het lichtverandert en de rust in de mensen wederkeert, gaan de djogo’s open en wordt ertori gepraat. Parbode luistert mee...

De weg naar de hemel is smal, maar dat geldt ook voor deloopplank naar de ingang van het kleinste kerkje van Zuid-Amerika. Je moet eenevenwichtskunstenaar zijn om ongedeerd binnen te komen. Dit kerkje staat aan deMauriciusstraat in Paramaribo. Het is een houten optrekje van, naar schatting,200 jaar oud. Alles aan, in en rondom het huisje verkeert in vervallen staat.Maar als je hartgrondig gelooft, deert dat kennelijk niet.

Het gaat niet zo lekker tussen alle bevolkingsgroepen in Amsterdam, hoe mooi politici dit jarenlang ook voorspiegelden. Het MeldpuntDiscriminatie in de hoofdstad, dat is opgericht om de scherpe kanten van demulticulturele samenleving te halen, heeft daardoor handen vol werk. De Grondwet is duidelijk genoeg, want meteen in artikel 1 staat: “Allen die zichin Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld…” Toch zijner per jaar alleen al in Amsterdam tweehond

December. De leukste tijd van het jaar. In Suriname wordthet jaar zonder uitzondering knallend en uitbundig afgesloten. Maar eerstvoorafgegaan door feestelijke Kerstdagen: overdadige lichtjes, veel eten,cadeautjes, extra attentie en gezellige families bij elkaar. Ieder jaar weermoet de dominee de werkelijke betekenis van Kerst de gelovigen onder de neuswrijven. En als je arm bent dan gaat Kerst net zo gewoon voorbij als iedereandere dag van het jaar. En hoe stil is de nacht als je ook nog ee

Het is iets waar geen ouder aan wil denken: je kindverliezen. En al helemaal niet als gevolg van moord. Journalist Armand Snijders overkwamhet op 30 december van vorig jaar, toen zijn dertienjarige dochter Ximena werdgewurgd en verkracht, bovendien door een knaap die hij beschouwde als zijnideale schoonzoon. Exclusief voor Parbode beschrijft hij zijn verhaal over éénjaar zonder Ximena. Over de schok, het verdriet, de verslagenheid, derechtszaak en, vooral, over de Grote Leegte.

Cassave is een eeuwenoud en algemeen bekend product, dat jemet recht letterlijk en figuurlijk de levensader kan en mag noemen van deMarrons en de Indianen. Maar de aardvrucht is zwaar ondergewaardeerd enonderbenut, vindt Nabesing Ajeki. In zijn ogen is cassave ook een product metonbegrensde mogelijkheden. Reden om in Marowijne, net over de grens metCommewijne, vijf hectare vol te planten. Want met zijn bedrijf Da-Ajeki wil hijmaar één ding: de grootste cassaveproducent van Suri

Suriname barst van de paradijsjes waar je, verscholen in hetregenwoud, van een paar onbezorgde dagen kunt genieten. Liggend in de hangmat,alleen met een sterrenhemel, lekker even helemaal niets doen. Danpaati RiverLodge is zo’n paradijsje. Maar in tegenstelling tot veel andere oorden, dienthet ook een nobel doel: met de opbrengsten worden dorpen in de omgevinggesteund.

Bloedhete zon of hondenweer, een partij tennis spelenoverdag is vaak niet te doen. Maar de Nickerie Tennisclub (NTC) heeft eenoplossing voor de hitte en de regen. Want tennissen kan binnenkort ook ondereen zon- en regenwerend dak, een primeur in Suriname. 

Hij stond bijna dertig jaar geleden mede aan de wieg van deSchrijversgroep ’77 en viert deze maand zijn zeventigste verjaardag. Toch isdat voor de Antilliaanse schrijver Frank Martinus Arion geen reden om zijn penneer te leggen, getuige zijn dit jaar verschenen boek ‘De deserteurs’.Bovendien staat hij meer in de belangstelling dan ooit, vooral in Nederland,waar zijn uit 1973 daterende bestseller ‘Dubbelspel’ in het kader van decampagne ‘Nederland leest&rsq

Carlos (44):

“Mijn vader zei vroeger altijd: ‘als je een meisje zwanger maakt, mi go put yu nanga yu bakaneki na strati’. Dus dat was mijn grootste angst: zonder geld op straat staan, met een baby om voor te zorgen. En ik had al sinds ik zelf een kind was,  gefilosofeerd over hoe het zou zijn om kinderen te hebben.

Het lijkt bij voorbaat een kansloze missie: het belang vanhet gezin onder de aandacht te brengen bij de bewoners van de volkswijkPont-Buiten. En dat is het ook ten dele, zo erkennen Tertia en Aalt Fikse, detwee bekendste gezichten van het Leger des Heils in Suriname. Om hun boodschaptoch met succes naar buiten te brengen, zijn ze sinds februari 2005 vrijwelwekelijks op de buis te zien in het programma ‘Gaan voor Goud’. Uit de reactiesdie ze daarop krijgen, weten ze het zeker: er

De Surinaamse jaarkalender 2007 is weer te koop. Nuverschijnen er ieder jaar ontelbare kalenders, dus tot zover niets bijzonders.Maar de gedachte is wel bijzonder, de opbrengst gaat naar Surinaamse doelen,zonder dat er wezenloos over vergaderd hoeft te worden en eindeloze formulierenworden ingevuld.

Aan de Boerbuitenweg 76, waar het asfalt allang heeftplaatsgemaakt voor stoffig zand, staat het christelijke afkickcentrum De Stem.Hier wordt geprobeerd drugsgebruikers van hun verslaving af te helpen om zeweer in staat te stellen een normaal bestaan te leiden. In de helft van degevallen lukt dat.

Voor kinderen kan de Surinamer streng zijn, maar bij hetzien van zijn vogeltje smelt hij. Weerloze liefde voor die ondeugendemonki-monki, die rebbelende papegaai, die trouwe hond of kat. Kortom: eenrubriek over mensen en hun dierbaarste huisgenoot...

Traditionele Saramaccaanse vertellingen zijn eindelijk, in het boekje ‘Hielientie Daytie’, vastgelegd in het Nederlands De exactebetekenis van de titel is niet bekend, maar de woorden vormen de opening vanelke vertelling. Daarna roept de verteller: ‘we da u bi de’ (‘het was zo’),waarop de toehoorders antwoorden ‘ma na u ku de’ (‘wij waren er niet bij’; metandere woorden: vertel!). Daarna is het muisstil, maar schreeuwt de moraal. Ee

Op het dakterras van hotel Savoie aan de JohannesMungrastraat kan het iedere woensdagmiddag heel druk zijn. Kleintjes, jongeren,maar ook een groep veertig plussers zweven aan het begin van elk uur met delift omhoog voor danslessen. Streetdance autoriteit Mirella Liefeld is dan dedocente.