Onderhandelingen
Menno Marrenga woont al tientallen jaren langs de Boven-Surinamerivier. Hij deelt zijn belevenissen met de lezers
Samaaka
21 Jaar
Toen ik pas in het dorp woonde, kende ik de taal en de cultuur nog niet en ik deed veel fout. Als men mij daarvoor terechtwees, verontschuldigde ik me: ‘Wat kennis van Saamaka betreft ben ik nog maar een klein kind, even onwetend als Maggie’. Maggie is het eerste kindje dat na mijn komst in het dorp geboren werd. Dat was deze maand 21 jaar geleden. Als inwoner van Saamaka ben ik dus deze maand volwassen geworden. Het dorpshoofd wijst me niet meer terecht voor de fouten die ik maak, want hij is dood. En Maggie ook: de kindersterfte is hoog. Maar ik en andere kleine kinderen groeiden op, en we leerden. Tegenwoordig zondig ik nooit meer tegen de regels, niet omdat ik alles eet nu, maar omdat er geen regels meer zijn.
Samaaka
Shingles
Nu al weer bijna dertig jaar geleden zette Papi vier hutjes op het eilandje Kumalu en begon op toeristen te wachten. Het duurde vijftien jaar, maar toen werd zijn toeristenkamp toch nog een succes. En dus werd het nageaapt: overal verschenen toeristenkapjes. Er zijn er nu 32. Op twee na hebben ze allemaal dezelfde hutjes, de helft op eilandjes: zo veel eilandjes zijn er niet in Saamaka, vandaar. Sommige van deze toeristenkampjes draaien een paar jaar goed voor ze weer inzakken, de meesten hebben nooit succes gehad.