
Ellen (72) en Raoul (76) wonen in een ruime bungalow in Noord. Ellen vertrok als zoveel anderen na haar middelbare-school-tijd naar Nederland met het voornemen gauw terug te keren. Maar zoals het gaat in het leven, van dat voornemen kwam weinig terecht. Ze kwam terug, maar pas na 43 jaar en goed voorbereid.
Tekst Sandra Smit | Beeld Lytania Bishoen
In 2000 kochten zij een huis op Uitvlugt om daar in de toekomst te gaan wonen. Maar toen Raoul eenmaal kennis had gemaakt met Morgenstond, wilde hij alleen daar nog wonen en dus kochten ze er in hetzelfde jaar een dubbel perceel, totaal 220 vierkante meter. Met de bouw van het huis werd pas veertien jaar later gestart. Architect Sergio Fung Loi nam het tekenen voor zijn rekening en onder het kritische en vakkundige oog van vriend en aannemer George Pinas werd hun droomhuis in anderhalf jaar een realiteit. Toen ze voorgoed terugkeerden, was het huis af.
Een modern open-concept huis, met een grijze keuken met kookeiland en veel plek voor de dieren. Binnen staan twee grote kooien voor de twee grijze roodstaartpapagaaien, die vóór de overtocht naar Suriname behoorlijk van zich lieten horen. Elke dag hoorde je ‘Raoul je bent een kletskous’. Eenmaal in Suriname weigerden ze nog hele zinnen uit te kraaien.

In de gang hangen zes glazen kasten met honderden Surinaamse vlinders, een passie van Ellens vader, 65 jaar geleden; de hele verzameling verhuisde mee naar Nederland, en is nu gedeeltelijk terug in Suriname.
In 2016 was de tuin nog leeg, de inrichting en het beplanten werd een grote passie van het echtpaar. Ik kan u verzekeren dat het heel mooi is geworden; ik wandel geregeld in die buurt en blijf dan bewonderend stilstaan, me afvragend hoe ze het toch voor elkaar krijgen hem zo mooi te houden.
“Het gele pad is slechts aangelegd om natte voeten te voorkomen bij het opnemen van de meterstand en gelijk wat kleur aan te brengen”, vertelt Ellen.
Wanneer we op het achterterras een wijntje dronken, werden we gezelschap gehouden door Gigi, Ruby en Senna, hun golden retrievers die mee geremigreerd waren, met een toen al zeventien jaar oude kat en twee papagaaien. Eens stelde ik voor op die práchtige honden te passen zodat Ellen en Raoul samen een paar dagen naar het binnenland konden gaan. Dat vond Ellen geweldig, maar “dan moet je ook op mijn drie poezen passen.” Op poezen passen ging mij te ver en ik trok verlegen mijn aanbod in.
Zowel Ellen als Raoul zijn dol op dieren en hun honden zijn hun alles, ze mogen zelfs binnen slapen. “Gigi was paranormaal begaafd, ze wist echt alles! Wat een plezier heeft ze ons gegeven”, zegt Ellen. In 2019 kwam Lucky, een vijf maanden oude pup, voor de poort en werd ook hij liefdevol binnengehaald. Eerst bleef hij buiten, maar algauw vond Raoul dat discriminerend, en mocht ook Lucky binnen slapen.
“Toen Gigi op haar twaalfde kwam te overlijden, wilde Raoul weer een retriever, maar ja, in coronatijd kon er geen pup uit Nederland komen. Op Facebook zag ik een bericht en ben erachteraan gegaan en zo is – met een schoener uit Brazilië – onze Braziliaanse Golden, Luna, bij ons terechtgekomen.” Inmiddels zijn Ruby en Senna overleden, en hebben ze Witje erbij; minder dan drie honden is geen optie.
De zorg voor de dieren en de tuin komt nu geheel op Ellen terecht, want Raoul lijdt aan NPH.
Haar stijl? Ik noem het modern-eclectisch. Zij: “Bruja binnen, buiten is mijn ding.”





